Canım Kızım,

Dün sabahın erken saatlerinde doğdun. Upuzun sancılı gecenin sonunda seni ameliyatla almak zorunda kaldılar. Doğduğunda biraz kara, çirkin bir bebektin. Çok yorulmuştun. Benimle birlikte sen de o uzun saatlerin ızdırabını yaşadığın için... Sonra saatler geçti, kendine geldin, pembe beyaz güzel bir bebek. Hüma... Böyle koyduk adını. Biliyorsun baban seçti ismini, ben de razı oldum. Benim minik kuşum. Talihim Hüma... 

Aylarca karnımda tekmelerini hissettikten sonra seni kucağımda tutmak çok acayip. Göğsümde uyumayı seviyorsun, ben de seni o halde izlemeyi.. Daha hayatımıza katılalı 48 saat bile olmadı ama şimdiden sensiz bir hayatı düşünmek bile garip...

...

O kadar minik, o kadar masumsun ki kucağımızda... Allah bizi ayırmasın diye dua ediyoruz...

(Hüma'mın doğumundan sonra yazdığım ilk yazıdan...)

 -----------------------

25 Mart 2011... Minik bir mucize verildi, emanet edildi bize, adını Hüma koyduk... Cennet Kuşu Hüma...Başına konduğu kimselere mutluluk ve bolluk getiren talih kuşu Hüma...

Sen kondun ya hayatımıza, bolluğun bereketin alâsı geldi bize... Paradan puldan, şandan şöhretten öte, hepsinden alâ varlığın... Sen bizimlesin ya, dünya umrumda değil. 

Varlığına, sağlığına, aklına, kocaman yüreğine ve gülümsemene, neşene, öğrenme hevesine, keşfetmenin heyecanını seninle yeniden keşfetmeye, seni büyütürken seninle birlikte büyümeye, öğrenmeye, seninle yaşamaya, sabahları günaydıııın diye uyanışına ve daha saymadığım sayamadığım seninle birlikte gelen nice güzelliklere ve en önemlisi seni verene ve seninle hayatımıza gelen tüm renklere sonsuz şükür...

Güzel yüzlüm, iyi ki doğdun, iyi ki varsın... Talihin de yüzün gibi güzel olur inşallah...

Canım kızım güzel Hüma'm...Gönlümün neşesi, içimin huzurusun... Moralim bozuk olduğunda ya da herhangi bir şey için yeterli gücü ve motivasyonu bulamadığımda gidip yanında 5-10 dk oturuyorum sen uyurken, sanki şarj oluyorum o sürede. Aradığım motivasyon, aradığım kuvvet geliyor, içime doluyor nefes alıp verişinle...İşte böyle bir güzelliksin sen, dokunduğun her şeyi güzelleştiren... 
Uyanık olduğunda sensiz bir şey yapmam nadiren oluyor, genelde dip dibeyiz birbirimizi özlediğimizden. Bazen geç geldiğimde bana kızıyorsun, ilk başta gelmek istemiyorsun kucağıma, zorla alırsam da inmek istiyorsun hemen, öptürmüyorsun filan. Ama çabuk geçiyor tabii, dayanamıyorsun fazla. Ben de senin aklını çelmek için türlü numaralar yapıyorum elbette. Geçenlerde, üst üste işten geç geldiğim günlerin birinde pek yüz vermedin bana, eve gitmek istemedin, anneannede kaldık bir süre beraber. Sonra sıkıştırdım seni, zorla öptüm, ben seni çok özledim Hüma'cım sen beni özlemedin mi dedim. Sen de özledim dedin. Ben de dedim ki nereden belli özlediğin, hiç sarılmıyorsun bile. Sonra sen de bana sarıldın ve "çokumm" dedin. O kadar hoşuma gitti, o kadar mutlu oldum ki, yok böyle bir sevgi sözcüğü, yok böyle bir ifade... Canım benim...

Bu arada Hüma artık büyüdü Hüma artık büyüdü diyerek geziniyorsun etrafta. Haksız da sayılmazsın hani, gerçekten de çok büyüdün. Bir de biz bu büyüme olayını biraz empoze ettik sana, memeyi bırakman için. Hüma artık büyüdü, okula başlayacak vs şeklinde. Sonra bir sabah Hüma artık büyüdü meme emmeyecek diye uyandın ve memeyi bıraktın... Bunun üzerine sana diyecek laf yok zaten, gerçekten de büyüdün. Ne desen haklısın... Her ne kadar  büyümek aslında çok güzel olmasa da bir çocuk için büyük bir mutluluk... Hayat işte garip!

Büyüdüğün için artık her şeyi birlikte yapabiliyoruz, ben zaten seni yaşantımızın, günlük hayatın olabildiğince içinde tuttum. Ben nereye sen oraya şeklinde büyüttüm bu zamana kadar. Ama tabii fiziksel olarak belli şeyleri yapabilir seviyeye geldiğinden ve de konuşma becerilerin hepten arttığından artık tamamen evin bir bireyisin. Heveslisin herşeyi yapmak için, bulaşıkları ben yıkıycaam, ben kek yapıcam, ben senin saçlarını tarıycam, ben sana makyaj yapıcam... Bu liste böyle uzayıp gidiyor. Hiç bir anı kaçırmak istemiyorsun, tıpkı benim de senin hiç bir anını kaçırmak istemediğim gibi. Pazar günü sen uyudun, dayı ve Gülşah bizdeydi, onlar gidince ben de ekmek yapayım demiştim, sonra baktım uykudan uyandığın gibi fırlamış gelmişsin gözlerini ovuşturarak;

- napıyorsun sen?

- Ekmek yapıyorum annecim

- Ben de ekmek yapıcam

Olay budur. Bu aralar olayımız budur. Sana kahve yapıcam, yemek yapıcam, bulaşık yıkıycam, pencereyi ben açıcam/kapatıcam, ben de makasla kesicem, kendim giycem, kendim yapıcam, ben de ben de, ben de... Canım kızım, izin veriyoruz tabii ki denemene. Çeşitli maceralar yaşanıyor bu vesile ile, birkaç kez elini yaktın yemeği karıştırmaya çalışırken, bana kahve yaparken bir poşet kahveyi fincana ve sağa sola boca ettiğin de doğrudur, kendi bezini bağlamaya çalıştığın da :)

Bunların yanı sıra kendi ayakkabılarını giyebiliyorsun artık, banyoda kendi kendini yıkıyorsun az buçuk, dişlerini fırçalıyorsun, pantolonunu/eteğini giyebiliyorsun, yeleğinin fermuarını çekebiliyorsun, istediğin müzik CD'sini seçip müzik setinde çalabiliyorsun, bu liste böyle uzayıp gider yazsam daha neler çıkar...

Bakalım başka neler yapıyor, neleri seviyorsun bu aralar;

Uzun süre dışarıda çok vakit geçirdiğimizden yılbaşından beri daha çok evde vakit geçiriyoruz, sen de tam bir ev kuşu oldun, genellikle çok mutlusun evde...

Çok fazla oyuncak oynadığını söyleyemeyeceğim, zaten de sana hitap eden oyuncak bulmak zor, hep birbirinin aynı oyuncaklar maalesef ve de yaş grubu olarak biraz arada kalıyorsun... Favorilerin puzzle, legolar, ev, bebek arabaları ve bebekler ve tabii ki mutfak... Bunların yanı sıra tablet elbette zira artık senin oyuncağın oldu tam anlamıyla..  Son dönemde pek oyuncak almadık zaten, bol bol kitap alıyoruz oyuncak yerine.. Her yer kitap dolu.. Daha şimdiden onlarca kitabın var hatta yüzü bulduklarına eminim ben... Salondaki kitaplığın alt iki rafı sana ait, senin "kitapçın" orası... Memeyi bıraktığından beri uyumadan öcne kitap okuyoruz en az bir tane, uyku saati geldi diyince ilk yaptığın koşturarak gidip kitap seçmek... Sabah baban uyandığımda yatağa yatmış kitap okuyan bir kız buldum dedi gülerek... Geçen sabah da yataktan inip (bu aralar bizimle uyuyorsun hep) kitaplarını alıp yatağa geri çıkmışsın. Baban uyandığında seni yapıştırma yaparken bulmuş yatakta :) Küçük kitap kurdum benim...

Kitap dışında resim yapmak en sevdiklerinden, o bidik parmaklarla kalemi tutup çiziktirmen yok mu... Hastasıyım...Çeşit çeşit boyalar, kalemler.. Çok eğlenceli... 1-2 ay oldu ilk konulu resimlerini yapalı, bir ahtapot çizdin ilk, sonra da bir ev ve bir midye... Tamamen kendi düşünüp çizdiklerin...Ayrıca bol bol el baskısı parmak boyalarıyla ve çeşitli karalamalar, yazma girişimlerin... Ben buraya Hüma Oskay yazıyorum, buraya dayı çevik yazıyorum, buraya da anneanne çevik yazıyorum diyordun birkaç ay önce...

En sevdiğin yiyecekler, sabah kahvaltılarında simit, süt ve kaymak bu aralar, bir de krep. Yemek tercihin ise makarna ve çorbalar... Onun dışında tam bir fıstık canavarısın, şam fıstığı ve de her zamanki gibi kayısı, incir, pestil, kuru üzüm, hurma... Ve taze meyveler.. Halen şekerli şeyleri pek tercih etmiyorsun zaten de yaş pasta ve dondurma dışında vermiyoruz. Şimdilik ben yeme hümacım o kötü dediğim zaman yemiyorsun, çikolata sevmiyorsun. 

En sevdiğin şarkıcı Adele sanıyorum bu aralar, bir de hemen hemen her akşam dinlediğimi ingilizce çocuk şarkıları...Ama favorin kesinlikle Twinkle Twinkle Little Star. Epey oldu bu şarkıyı ezberden söyleyeli.. Hatta Onat'ın da favorisi oldu sayende ama illa ki senin yorumunla dinlemek istiyormuş... Bu arada söylemeden geçmek olmak yılbaşından beri en sevdiğin arkadaşların Onat. Ve tabii Gülşah. Bir de Cenk abi..
En sevdiğin çizgi filmler Winnie the Pooh ve Totoro...Zaten daha fazlasına izin vermiyoruz.

Büyümekle geçiyor günlerin, telaşla sağa sola koşturuyorsun zira işin çok, acelen var, daha öğrenilmesi ve denenmesi gereken çok şey var dünyada...
Bunlar da tarihe not olsun...
İyi büyümeler fıstık kızım...

Hüma, daha önce Hüma'nın Spor Okulu yazımda bahsettiğim gibi Smile Kids Gym'e gidiyordu. Yılbaşı haftası son kez gitti sonra devam etmedi çünkü son zamanlarda sıkılmıştı. Katılmak istemiyor, ilk fırsatta gidelim diyordu. Spor okulunun yeri hemen Cepa'nın arkası olunca çıkışta illa ki uğruyor, uğrayınca da akşama kadar çıkamıyorduk alışveriş merkezinden. Evde geçirdiğimiz vakit azalınca bu Hüma'nın da benim de hoşuma gitmemeye başladı. Öyle olunca biz de devam etmedik. 

Bir süre evde vakit geçirdik benim tezin çalışmalarımın da yoğun olduğu bir dönem olunduğundan ben de sık sık Hüma'yı anneanneyle bırakp evde ders çalışmak zorunda kaldım. 

Yılbaşı Partisi yazımda Çağla-Yahya-Onat'ın yılbaşında bizde olduklarından bahsetmiştim. O sıralar Çağla ile çocuklar ile ilgili uzun uzun konuşma fırsatımız olmuştu neyse ki :) Hüma ile ilgili olarak bir oyun grubu, drama ya da ritm atölyesine başlamanın iyi olacağına karar vermiştik. Ben de arayışlara başlamıştım ufak ufak. Sonrasında bir çocuk gelişim uzmanıyla da görüştük, son dönemlerde evde olduğundan bir de çocuk travmasından bahsedince ve tabii daha önemlisi Hüma'yı görünce bir oyun grubunu o da tavsiye etti. Ayrıyetten bu yaz kreşe başlamasını önerdi. Bana da mantıklı geldi zaten artık evde sıkılıyordu. Kreş konusu tamamen başka bir konu, uzun uzun yazacağım maceralarımızı zira daha kreş başlamadan başladıla maceralarımız.

Neyse arayışlarım sonunda çocuklar için hazırlanan programların genellikle 3 yaş ve üstüne hitap ettiğini öğrendim. Bulabildiğim az sayıda alternatif arasından Atölye Mini Sanat'ı seçtik. Mini Sanat'ta Hüma'ya uyan tek program 18-24 ay bebekler için olan müzik atölyesi (KinderMusik) oldu. Deneme dersiydi hafta içi programıydı derken 1 ayı geride bıraktık. Her ne kadar henüz doğru düzgün fotoğraf çekememiş de olsam artık bu konuyu yazayım dedim. 

Dersin içeriği çeşitli müzikler eşliğinde hem ingilizce kelimeler öğretmeye çalışıyor hem de ritm tutturuyor öğretmen. Bazen küçük bir zil ya da müziğin ritmine göre sallanmak üzere bir tül gibi çeşitli malzemeler de olabiliyor. Bir üst grubun dersine de girdik, üst grup içerik açısından Hüma'ya daha çok hitap etse de öğretmen yaşıtlarıyla bir arada olmasının daha iyi olacağını söyledi. Neyse Hüma'cık oraya severek gidiyor ve derslere çok güzel katılıyor. Diğer çocuklardan rahatsız olmuyor aralarına bile karışıyor bazen. Bu kısım benim açımdan harika sonunda çocuklarla olan sorununu aşmaya başladı için acayip seviniyorum. Bu arada atölyeler veli katılımlı, çocuklar isterlerse tek başlarına da katılabiliyorlar. Beklemiyordum ama Hüma bile bir saat sadece öğretmenle tek başına ders yaptı. O sırada da camdan izledim biraz ve birkaç fotoğraf çektim telefonla. Ancak bu kadar oldu görünmemeye çalıştığım için. 

Mini sanat atölyede resim dersi de var hatta daha başka bir sürü ders ve program var. Şimdiye kadar sadece müziğe gitmiştik, resime de bir kez deneme dersine gittik ama sadece Hüma olduğu için pek verimli geçmemişti. Şimdi artık cuma günü için yeni bir program açılmış sabahtan bir saat müzik ve sonra da bir saat resim. Bakalım bu hafta itibariyle iki saatlik programa devam edecek. Bakalım diğer çocuklarla nasıl devam edecek dersler. 

Böylece cumartesi günümüz boşalmış oldu tabii şimdilik.. Cumartesi için de Hüma'ya başka bir program buldum, onunla ilgili de önümüzdeki haftalarda yazacağım inşallah...

http://www.atolyeminisanat.com/

Hüma'cığımın doğum günü yaklaşıyor. Artık bu işlere iyice aklı erdiği için de doğum gününü iple çekiyor desem abartmış olmam zira son zamanlarda hemen her gün doğum günüm oldu mu diye soruyor garibim. Hatta geçen sabah doğum günü elbisemi alma diye ağlayarak uyandı. Gülsem mi üzülsem mi bilemedim :)

Neyse geçen sene hasta olmamıza rağmen epeyce bir uğraşmıştım hazırlıklarla (bakınız Hüma'nın İlk Doğum Günü yazım) hatta sonrasında da bu ilki diye bu kadar uğraştım artık bundan sonrakilerde uğraşmam diyordum. Ama hem Hüma'nın doğum günüyle ilgili beklenti ve hevesi artınca hem de vakit yaklaştıkça benim de heyecanım artınca kolları sıvamak farz oldu. Kolları sıvamaktan kastım organizasyon anlamında zira zaten sürekli vakitsizlikten yakındığım için maceraya atılmak istemedim evde kendim yapıcam şunu bunu diyerek. 

Hazırlıklar için listem şu şekilde;

Hüma Hanım'ın doğum günü kıyafetini bir arkadaşım Amerika'dan getirdi bir süre önce, o açıdan çok şanslıyım zira zaten beğendiğim bir elbiseydi ve kolaylıkla çözülmüş oldu. Tek eksiğim üzerine giymesi gerekebilecek olan bolero, bir tane aldım ama içime sinmedi sanırım başka bir şey bakacağım. Ayakkabılar ve çorap da tamam. Hatta Hüma da çok beğendi. Giymek istiyor giyeceği günü iple çekiyor. 

Geçen sene olduğu gibi süsleri İyi Fikir Atölyesine sipariş verdim, en zor kısmı temayı belirlemek oldu ama içime sindi. Taslakları gördük beğendik Elif Hanım'ın son haline getirmesini bekliyoruz. Ama onun yaptırdıklarıyla yetinmeyeceğim geçen seneki doğum gününde de olduğu gibi evi biraz daha süslemeye, boş ve beyaz duvarlarımızı doldurmaya çalışacağım. Tavan yüksek olunca doldurmak ve özellikle fotoğraflarda canlı görünmesini sağlamak zor oluyor. 
Pasta siparişini Zeze Butik'e verdim. 

Geçen sabah (sabahın köründe) kalktım ve Hüma'nın davetiyesini hazırlayabildim. Listeyi serviste ya da evde bir ara yapmıştım zaten, sonra da herke email attım. Arkadaşı Ela'ya da anneannesiyle birlikte Hüma söylemiş. 
Menüyü de aşağı yukarı belirledim. Nasıl servis edileceğini düşünüyorum belki birkaç malzeme ve süs desteği iyi olur :) Bakalım bulabilirsek istediğimiz gibi bir şeyler. 
Hediyelik için Hüma ile bir Diy Projesi yapmayı planladım. Sanırım bir miktar kırtasiye işinden sonra evdeki malzemelerle yapılabilecek. 
Hüma'nın özel isteği ise aylar önce doğum gününde ne yapalım nasıl olsun salon diye sorduğumda istediği bir şeydi. Epeyce tarif etti nasıl olmasını gerektiğini kuzum. Gerekli şeyleri alıp organizasyonu tamamlayacağım inşallah.
İşte hazırlıklar şimdilik böyle..

Her ne kadar listeden bazı kalemleri çözmüş olsam da daha yapılacak çok şey var. 

Hüma uzuuun süre hiç televizyon izlemedi, izlemedi dediysem o ayaktayken de neredeyse hiç televizyon açılmadı. Ben zaten çok tv seven bir insan değilim hele ki çocukların tv düşkünlüğünden hiç haz etmem. Ayrıca tüm uzmanlar da 2 hatta 3 yaşına kadar çocukların tv izlememesi gerektiğini söylüyorlar. Bunun çeşitli nedenleri var, en önemlisi tek taraflı iletişim olması ve çocuğu (aslında yetişkini de) pasifleştirmesi. Bir diğeri de çocuğun televizyondaki sanallıkla gerçeği ayırd edemiyor olması. Bunlar bildiğim en önemlileri ama televizyonun zararları ile ilgili liste uzar gider ki ne kadar izlendiği kadar ne izlendiği de önemli. 

Bu konu çok tartışmalı, televizyonun en etkin manipülasyon aracı olduğu açık. Bunu tabii ki çocuklar üzerinde de çok güzel kullanıyorlar. Bilinen, çok izlenen çizgi filmlerin bir çoğu masum değil aslında, subliminel yani bilinçaltı mesajlarla dolu. Yani izlediğinizde fark etmiyorsunuz ama beyin algılıyor. İşte 25. kareden tutun da ters mesajlara kadar...Uzmanı olmadığım çok da araştırmadığım bu konuyu daha çok Tolga'nın anlattıklarından ve Çağla ile konuştuklarımızdan biliyorum. İsteyen buyursun araştırsın. Hatta aşağıdaki linke bakmadan geçmeyin derim... Özellikle reklamlar bize neler yapıyor, ki pırıl pırıl zihinli çocuklara neler yaptığını siz hesap edin. 

Çocuklar neden tv izlemesin diyorsanız buyurun ailemizin psikoloğu Çağla'nın yazısına

Neyse velhasıl ben de Hüma'ya televizyon izlettirmiyordum. Hatta o derece ki 9-10 aylık olduğunda alışveriş merkezinde ya da bir restaurantta herhangi bir ekran gördüğünde ona kilitleniyordu. Baktım böyle olmayacak Çağla ile konuştuk ve televizyon evde var ama o hiç izlemiyor, doğal olarak merak ediyor dedik. Yapılacak ise Hüma'yı televizyona ve ekranlara alıştırmak ama yine de izlememesini sağlamaktı. Bu aşamada izlenecek yol şöyleydi; Hüma'nın ayakta olduğu saatlerde tv açık olacak ama belgesel gibi masum, fazla hareketli ve sesli olmayan bir program seçilecekti. Reklam izlemeyecek, reklam çıkarsa değiştirilecekti. Bir de uzun süre tv'ye takılırsa dikkati başka yöne çekilecekti tabii bu arada biz de uzun süre bakmayacaktık tv'ye. Sonuç olarak operasyon başarılı oldu. Hüma'cık ekranlara karşı aşırı ilgisini yitirdi. Bu arada hayvan belgeselleri de hoşuna gittiğinden ara sıra izlemesine izin vermeye başladık kısa süreli olmak kaydıyla. Bu böyle epey devam etti. Bir iki kere komşuda Pepe izlemiş olması dışında tv manyaklığından tamamen koruduk Hüma'yı. Bir iki kere izlenmesine rağmen her gördüğünde Pepe'yi tanıyor olması ve hatta arada Pepe diye tutturması ne kadar doğru yaptığım konusunda emin olmamı sağladı tabii ki. Pepe ve Cailou konusunda da söylenecek çok şey var ama ben o kısmı yazma işini Çağla'ya bırakıyorum. Detaylı bir analiz hoş olur :)

Bu arada büyüyen Hüma'cık tableti ve iphone'u keşfetti. Tabii ki sınırlı kullanım ile kendisine uygun oyunları oynamasına izin veriyorum bir süredir. iPhone kullanmaya başlayalı 1 sene oldu, mecburen Hüma'da aynı şekilde :) İlk başlarda sadece Ce-ee oyununu oynuyordu. Sonradan Kids Song Machine diye bir uygulama indirdim (1 ve 2'si var). İkisini de tavsiye ediyorum çok başarılı. İngilizce çocuk şarkıları çalıyor ve aynı zamanda ekranda da interaktif bir animasyon var. 

  

Son 2-3 aydır daha yoğun kullanıyor özellikle tableti zira artık hakkını vererek kullanabiliyor o nedenle de zaten çok etkili kullanamadığımız tableti tamamen Hüma'ya verdik. Her gün yarım saat kadar oynuyor. Her gördüğünde benim telefona da sarıyor ama fazla ortalıklarda görünmemesini sağlamaya çalışıyorum zira artık eline aldı mı bırakmak bilmiyor. Zaten telefon konusunda da uzman olduğundan Uçak Modu yazımda bahsetmiştim. Bu arada tablet ve iPhone ile oynamaya alışan Hüma her gördüğü ekranı dokunmatik zannediyor. Bilgisayarın faresine halen bir anlam verebilmiş değil :D

Ailemizin psikoloğu Çağla'ya sorduk, tablet ve telefonda oynanan oyunlar interaktif olduklarından televizyon etkisi yaratmıyormuş. Ayrıca son dönemde görüştüğümüz çocuk gelişim uzmanı da android cihazlarla oyun oynayabileceğini ama mümkünse benzer oyunları gerçekte de oynatmak gerektiğini söyledi. Yani tablette eşleştirme oyunu oynursa eşleştirme kartlarıyla da oynasın gibi.

Bu arada hala televizyon izlemiyor Hüma. Zaten biz de izlemiyoruz artık. Yoğunlaşan tez çalışmalarım nedeniyle Eylül ayında Behzat Ç. de dahil olmak üzere tv izlemeyi bıraktım. Ben sürekli salonda çalıştığımdan artık Tolga da izle(ye)miyor o derece ki taahhüt olmasaydı kapatacaktık digitürk'ü. Bize de iyi bir arınma oldu. 

Bu arada her başımız sıkıştığında başvurduğumuz bir psikolog arkadaşımız olduğu için çok ama çok şanslıyız. Gece gündüz gerek telefon gerek mesajla desteğini esirgemeyen canım arkadaşım Çağla'cıma çok teşekkür ediyorum buradan da. Her eve lazım ne diyim. 

Önceki yazılarımda gıda ve beslenme konusuna dikkat ettiğimden özellikle Hüma'nın beslenmesi ve dahası yediklerine, içtiklerine olabildiğince hassasiyet gösterdiğimden bahsetmiştim. Güvenilir Gıda Meselesi ve Güvenilir Gıda Meselsi ve AOÇ yazılarımda da beslenme ve gıda konusundaki hassasiyetlerimli daha detaylı anlatmıştım. 

Neyse efeniim, benim bu gıda konusundaki hassasiyetim sebebiyle dışarıdan alınan yiyecek miktarını oldukça düşürdük öyle ki marketten yiyecek, içecek bir şey alamaz olduk. İyi de öyle oldu.. Nereden alıyorum derseniz süt ve süt ürünlerini AOÇ, yumurtayı pazardaki Çankırı'lı teyze, sebze meyve yazın Elmadağ'da kurulan köylü pazarı ve diğer zamanlarda İpek Hanım'ın Çiftliği ve bazen semt pazarı (meyvelerin, sebzelerin üzerinde deli gibi kurt deliği filan arayarak ve epey zorlanarak). Ayrıca benim her daim doğal yiyecek içecek peşinde olduğumu bilenler özellikle annemin-babamın arkadaşları gittikleri yerlerden getiriyorlar, örneğin Karadeniz'den tereyağı, Kızılcahamam'dan yumurta, Ilgaz'dan elma, Mersin'den pekmez ve de daha kimler tarafından getirildiklerini bilmediğim (genelde babamın arkadaşlarını pek tanımadığım için) bal, bazlama, reçel, peynir, sebze, meyve vs. Annem, babam ve ben herkese söylediğimiz için köyüne filan gidenler getiriyorlar sağolsunlar. 

Neyse lafı fazla uzattım demek istediğim daha doğal ve iyi gıdaya ulaşmak zor olsa da imkansız değil. Günün esas konusu ise makarna. Makarna sevmeyen çocuk yoktur herhalde. Hüma da çok seviyor. O nedenle ben de dışarıdan hazır makarna almıyorum. Bizim ailenin kadınları yani teyzem (aşçıbaşı), anneannem, Aysel teyze ve annem yapıyorlar. Uzun süredir yumurta tedariğinde sorun yaşıyorduk, sonra bir anda her yerden yumurta gelmeye başladı. Anladığım kadarıyla gerçek tavuklar dönem dönem yumurtlamıyorlar, öyle zamanlarda da yumurtasız kalıyoruz haliyle. Her yerden birden yumurta gelince bir anda bir sürü yumurtamız oldu, fırsat bu fırsat ailenin kadınlarını toplayıp ev makarnası yani erişte yapalım dedik annemle. (Burada yapalım kısmı benim için pek geçerli değil doğrusu ben sadece az miktarda makarna kestim hepsi o).

Bu sefer 3 çeşit yaptılar, hamur çorbası için, normal bildiğimiz erişte ve de uzun makarna (nam-ı diğer tagliatelle). Biraz zahmetli oluyor, 3-4 kişinin bütün gününü alıyor ama kesinlikle değer, adam akıllı erişte yemeye alışınca marketten alınan makarnalar çok yavan gelecek iddia ediyorum. Tarifini tam bilmiyorum neticede meslek sırrı ama bildiğim yaklaşık 4 kg un ve 15 yumurta kullandıkları ki tadı veren ve hazır makarna ile farkı yaratan en büyük etken yumurta. Dahası içinde bilmediğimiz hiçbir şey yok, İpek Hanım'ın Çifliği'nden aldığım çeşitli unlardan, köy yumurtası, Çankırı tuzu, ev yapımı yoğurt...

Annemin mutfak önlüğü istemesi üzerine, uzun süredir dolapta bekleyen aşçı şapkası da çıkıverdi. İyi ki de öyle oldu zira aksi halde bu anları fotoğraflamak aklıma gelmeyecekti muhtemelen. 

İşte ev yapımı makarna yapımından kareler. 

Önce hamur yoğurulup her biri bir yufka büyüklüğünde olacak şekilde top top yapılıp dinlenmeye bırakılıyor. 

Hüma'nın asli görevlerinden biri de kek kalıbını yağlamak ve unlamak.