Hüma Kuşu

Cici Hafta Sonu :)

By Hüma Kuşu Haziran 11, 2012 Hümania

Geçen haftanın derinliklerine doğru iyice tavan yapmış olan bunalımlarımız hafta sonu geçirilen analı-kızlı günler itibari ile biraz olsun rahatladı. Cuma akşamı tüm haftanın sıkıntısı ile bir yerlere gitsek, nereye gitsek napsak modum tolganın yorgun olması ve gidecek yer için alternatif üretememiş olmam sebebiyle evde noktalandı. Aslında iyi de oldu zira ben de çok yorgunmuşum hüma ile hoş beş edip, oyun oynayıp yemek yiyip kendisini yatırdıktan sonra tv karşısında ben de uyuklamaya başladım ve erken denilebilecek bir saatte yatakta buldum kendimi. Tolgacım çalışacağı için yukarı çıkıp bilgisayarın başına oturdu zira yetiştirmesi gereken iş varmış.

Cumartesi sabah bir süredir her tatil günü olduğu gibi sekize yirmi kala uyandık. (Nedense hüma kuşu sekize yirmi kala ile on kala arası kalkıyor mutlaka üstelik kendisi de uykusunu tam olarak alalmamış olarak..) Bu sefer uzun uğraşlarım neticesinde bir süre daha uyuyup sonunda daha fazla direnemeyerek kalktık. Biraz oyun sonra kahvaltı sonra yine oyun... Hüma evde vakit geçirmeyi özlemiş olacak ki attaa gitmek istemedi ben de kalabalık olmadan avm’ye gidip birkaç işimi halledip bir de indirimlerden ne var ne yok bakıp geç olmadan eve gelmeyi planlamıştım. Ama hüma o kadar keyifle oynuyordu ki evde, biraz ağırdan aldım sonra anneannesi hazırlanamadı komşu filan derken. Sonunda hümayı giydirdim yatakta boğuşurken meme dedi ve emerken uyuyakaldı. Ben de hemen kendisini annemin yatağa nakledip çıktım güya o uyanmadan işlerimi halledip gelecektim ama oraya bak buraya bak 15:30’u buldu benim dönmem... (Çok uzun süreli olmasa da alışveriş verimli geçti sayılabilir, hümanın birkaç eksiği, tolgaya ve kendime bir şeyler, değiştirilmesi gereken şeylerin değiştirilmesi vs vs.) Kısa sürede çok iş hallettim ve hümayı bıraktığım için telaşlı ve koşturmaktan yorulmuş olarak döndüm eve. Bu arada Hümacık çoktan uyanmış ve yemeğini yemiş, biz de biraz anneannede oturup parka gitmek üzere çıktık.

Gezi Öncesi Bisikletini Temizledi

Park çok kalabalıktı bağıran çağıran çocuklar vs hüma onları izlemekten pek birşey yapmadı. Bir de kızın biri hümayı iteklemek suretiyle kafasını kaydırağa çarpmasına sebep olarak ağlattı...Biz de çıktık parktan, dedik bari eve gidelim uyuyalım beraber, ama o sırada 7. caddeye doğru gitmiştik. 7. caddenin hareketliliğini gören Hümacık canlandı. Bisikletiyle gezmekte olduğundan hoşuna gitti 7. caddede gezmek. Mağazalara girip çıktık, arada kucakta arada bisikletinde dolaştık. Mağazalarda oynadı bıdığım, kabinlerin altından bana baktı, kucağımda dans ettik çalan müziklerle vs. Tezgahtarlarla muhabbet etti. Bütün gün boyunca acaba dedi durdu, yeni ve kendi kendine öğrenmiş olduğu kelime. O kadar çok acaba dedi ki farklı ton ve vurgularda, duymayan kalmadı herhalde acaba dediğini. Tezgahtarların, sağdan solan duyanların favorisi oldu, aa bebek acaba diyo diyerek birbirlerine gösterdiler kuzumu.

Neyse dondu aldık hümaya bisikletinde oturdu çok güzel dondurmasını yedi bıdık hanım, ilk defa külahı mıncıklamadan kendi başına neredeyse bir top dondurma yedi. Sonra caddenin başındaki baloncudan balon aldık. Bu da bir 7. cadde klasiği oldu, uçan balon... Hümanın deyişiyle “mono uç” :)

En son artık hümanın uykusu da geldi karnı da acıktı şeklinde eve dönüşü hızlandırsak da, hüma ne yese acaba gidince düşüncelerim arasında hüma eve ulaşmamıza 5 dk kala kucağımda uyudu... Uyuyuş o uyuyuş, yatağına yatırdım, altını üstünü değiştirdim elini yüzünü sildim yine de uyanmadı. Güzel yorulmuş heheh.. Yalnız yemek yiyemeden uyuması hiç hoş olmadı zira bütün gece beni sömürdü sık sık uyandı...

Birkaç gece uykusuz kalan tolga cumartesi günü öğleden sonra uyudu ve akşam tüm uğraşlarıma rağmen kalkmadı ben de biraz tez için çalıştım ve uyudum sonra.

Böylece Cumartesi günü hem alışveriş, hem humuş, hem tez hem de uyku açısından verimli bir gün olarak kayıtlara geçti :)

Pazar günü saat sekizde kalktı hüma, hazır tolga da 15 saat filan uyumuşken al kızını biraz uyuyum dedim ben de... Yarım saate kalkarım dedim, 1,5 saat sonra uyandım. O nasıl bir dinlenmek öyle anlatamam.. Uzun süredir hafta içi 5, hafta sonu 7 saat uyuyordum ortalama. 10 saatlik uyku sonrasında gözümün önünden bir perde kalktı sanki öyle bir kendime geldim. Bu sırada bizimkiler alışverişe gidip kahvaltık almışlar, kahvaltı hazırlamışlar.. Ohh mis...

Ben de kahvaltı sonrası ortalığı topladım hüma bir taraftan yediği yemediği karpuz ve kirazlarla dağıtırken... Sonra mecburen banyo, biraz oyun derken uyudu bıdık..

Öğleden sonra da Beypazarına gittik dedesi, anneannesi, annesi, hüması...

Beypazarı Yolunda

Bir süredir gitmek istiyordum ama bu Pazar evde kalalım diye vazgeçmiştim, sonra tolga gaza getirdi festival varmış gidin diye... Hafta sonunun hatasıydı beypazarı. Bir kere uzak, gidene kadar çok acıktı hüma... Sonra festival... Kalabalık, sıcak... Bir anlamda kabus oldu diyebilirim. Kalabalıktan dolayı hüma arabasında oturmak istemedi haliyle... Uruş kapaması diye bir yemek varmış meşhur onu yiyelim bari dedik ama taa tepeye kadar çıktık bulamadık tolganın tavsiye ettiği konağı. Artık ilk bulduğumuz yerde oturduk, Beypazarı’nın meşhur tarhana çorbası, etli yaprak sarma, testi kebabı, mantı ve güveç yedik. Tarhana çorbası, mantı ve güveç (etli pilav) vasat, etli yaprak sarma bizim kriterlere göre kötü, testi kebabı acı fakat güzeldi. Sonra baklava yedik, beypazarı kurusu, cevizli sucuk aldık. Aslında beypazarı kurusu hariç bu yiyecekler tüm iç anadoluya has şeyler ama nedense oraya aitmiş gibi bir imaj var üstelik biz başarılı bulmadık, insanlar teyzemin tarhanasını ve anneannemin yaprak sarmasını bilmediğinden olsa gerek pek beğeniyorlarmış. Hatta bana kalırsa teyzemin baklavasının eline su dökemez beypazarının meşhur baklavası...

Neyse birşeyler yedikten sonra bir yukarı bir aşağı dolaştık, tezgahlara, dükkanlara baktık. Çok orjinal ve otantik bir şey göremedim ben açıkçası, masa örtüleri bile hem her dükkanda aynı hem de genelde özensiz ve kalitesiz. Üstelik hep aynı ebatlarda var, salon masasına uyabilecek boyutta bulamadım. Gümüşçüler ise tam rezalet bana kalırsa, hepsi birbirinin aynısı, klasik gümüş takılar, 10 sene öncesinin 7. cadde bit pazarı modası.. Hiç değişiklik yok, bazı dükkanlarda 1-2 orjinal model var bence.. Fiyatlar da ucuz değil, bir tane kolye beğendik 690 tl dediler, tamam o güzeldi ama 690 tl de çok be ya.. Neyse almadık tabii. Bir tek hümaya nazar boncuklu bileklik aldık, bakalım takacak mı?

Sonuç olarak beypazarı bir fiyakoydu ve hafta sonunun hatasıydı diyebilirim. Bakalım aldığım tam buğday unundan yapılma erişte nasıl çıkacak?

Beypazarı fiyaskosuna rağmen hafta sonu verimli geçti, hüma ile vakit geçirdik hem de gezdik. Hüma’nın krizleri de geçti... Keyfi yerinde, yüzü gülüyor, deli deli ağlamıyor. Hüma mutlu ben mutlu... Cici haftasonu...

Not: Akşam üzeri festival nedeniyle konser vardı, kim bilmiyorum ama Volkan Konak konseri öncesi çıkan şarkıcı hümayı pek bir coşturdu, müziğin sesi yüksek olmasına rağmen rahatsız olmadı, tam tersi sevindi. Bu durum 30 Haziran’da gideceğimiz Zaz konseri açısında önemli bir veri oldu benim için, sanıyorum hüma ile gitmek sorun yaratmayacak, hatta hüma sevinçten çıldırır o saate kadar pili bitmezse Zaz çıkınca diye düşünüyorum :)

Anne İşte :(

By Hüma Kuşu Haziran 08, 2012 Hümania

Son günlerde hüma kuşumun morali bozuk gibi.. Birden sinirleniyor, birden ağlayabiliyor... Benim işe başlamama alışmıştı aslında ya da ben öyle olduğunu düşünüyordum. Gerçi sebeplerim de vardı; ilk günler ben yokken yemek yemesi uyuması biraz zor oluyordu. Ben evdeyken sürekli anne anne anne diye peşimde geziyor iki dakikalığına bir odaya filan girsem gideceğim sanarak telaşla kapıya koşturuyordu. Ama önce yavaş yavaş yemesi ve uykusu düzene girdi sonra da benim evde olduğum saatler kendi kendine de birşeyler yapabilmeye anne anne diye peşimde gezmeden takılabilmeye başladı.

Bu arada olanlar oldu tabii çocuğumun bütün azı dişleri birden kabardı, çıkmaya karar verdi. Çıkmadılar daha o ayrı ama rahatsız ettikleri kesin. Öyle ki bir kaç gün uyumakta zorluk çekti akşamları dişlerine ilaç sürmek zorunda kaldım. Çenesini tutarak ağlıyor, acıyo acıyo diyordu. Tüm bu diş çıkarma emareleri ile birlikte bizimkinde bir huysuzluk, bir asabiyet hasıl oldu. Açıkçası diğer dişlerde pek böyle şeyler yaşamadığımız için alışkın değildik. Sonra sanki o huysuzluk yerini hırçınlığa bıraktı. En basit bir şey bile problem olmaya başladı, yemek sonrası ellerini silmek ya da yıkamak, üstünü değiştirmek, altını bağlamak vs vs. Her an bir hırçınlık patlayabilir ve bizim hüma kuşu ağlayabilir... Hem de öyle laf olsun diye yalandan ağlama değil baya baya gözlerinden yaş aka aka katılırcasına...Ve de anne anne anne diye sayıklaya sayıklaya... Hal böyle olunca benim moral de bozuldu tabii ben de humuşumla birlikte bunalıma girdim birkaç gün... Neden böyle oldu filan diye dertlenmeye başladım. Acaba bilmeden çocuğun psikolojisini bozacak birşey mi yaptık acaba dişlerden mi bir yeri mi ağrıyor filan derken çağla dedi ki mevsim değişikliğinden olabilir ya da senin işte olduğunu daha yeni idrak ediyordur, normaldir... Biraz moralim düzeldi gibi oldu ama dün yine hiç sebepsiz yere hıçkıra hıçkıra ağlayınca aldı beni bir düşünce... Minnoşumun morali bozuk, minnoşum asabi... Sanıyorum bütün gün ayrı olmamız aslında onu sandığımızdan daha çok etkiliyor, evet bütün gün hiç problem çıkarmıyor anneanneye, oynuyor eğleniyorlar ama aslında içinde annenin yokluğu hissedip kaygısını taşıyor. Sabrediyor sabrediyor başka şeylerle oyalanıyor... Ama anne eve gidip minnoş memesine kavuştuktan sonra bütün o birikmişlikler çıkıyor bir şekilde... Zaten çağla da aynı şeyi söylemişti ama o an anlamamışım aslında.. Ama bugün birden aslında minnoşumun benim bütün gün özlediği, yanımda olmak istediği ve yokluğumla artan gerginliği nedeniyle aşağı yukarı her akşam bir sebeple patladığı ve içli içli ağladığını idrak ettim. Hatta idrak etmekle kalmadım durup dururken aslında durup duruken de değil ama alakasız bir şekilde Blogcu Annenin yazmış olduğu bu yazıyı okurken gözlerim ıslak en bir derinimde hissettim ve böylece minnoşumu da anlamış oldum. Ben de hıçkıra hıçkıra ağlamak istedim... Zira fark ettim ki ben de aynı durumdayım, gün içinde iş güç başka şeyler kendimi oyalıyorum bir şekilde ama aslında gün boyu bıdığımdan ayrı kalmak beni de derinden yaralıyor... Üstelik birikiyor hasretim ve bebeşimden ayrı kalmanın gerginliği bende de... Onun o tatlı hallerini, tüm gününü kaçırmak... Evet akşam birkaç saat vakit geçiriyoruz ama biliyorum ki günün yorgunluğu ile gündüz olduğu gibi değil, ben de değilim. Her ne kadar elimden geldiğince tüm enerjimi seferber etmeye çalışsam da kafam günün olayları ile dolu ve bedenim de yorgun oluyor.

Ama maalesef koşullar böyle şimdilik, çalışmak şart. Neyse ki minnoşum anneannesiyle kalıyor da gözüm arkada değil. Elimden gelen beraber olduğumuz saatleri olabildiğince verimli geçirmek özellikle akşamları kritik çünkü vakit sınırlı ve yatıp kalkıp yine gidiyorum haliyle... Haftasonları biraz daha rahat ama tabii herşey hafta sonuna sıkışıyor bu sefer. Yapılacaklar, alınacaklar, gezmeler vs vs... Ben de birkaç haftadır uygulamaya çalıştığım gibi en azından bir gün günün çoğunu evde humuşla geçirmek ya da dışarıda olsak bile onun istediği bir şeyler yapmak gezmeleri de diğer güne sıkıştırmak...

Maalesef elimden başka birşey gelmiyor pek.. Humuşumu özleyerek geçiyor günler.. . Büyüyüp gidiyor bu arada kuzu, konuşuyor, koşuyor, merdiven inip çıkıyor... Derdini de iyiden iyiye anlatabilmeye başladı. Herşeyi taklit ediyor, kendi yemeğini yiyor.. Oyunlar oynuyor, şarkı bile söylüyor kendince...

Bunların büyük bölümünü kaçırıyor oluşum ise ayrı bir sızı...

Kürtaj ve polemikleri...

By Hüma Kuşu Haziran 04, 2012 Çeşitli

Günlerdir memlekette ortalık kan revan, tecavüzler, kürtajlar havada uçuşuyor.. Bu konuların tartışılmasına ve insanların fikir beyan etmesine karşı değilim, eminim birçok kadın değil ama gündem malzemesi yapılmasına, kelli felli devlet adamlarının işi gücü bırakıp bu konularla yatıp kalkmasına karşıyım...

En çok da bu tartışmalardaki seviyesizliğe...

Siyaset adamlarının konular hakkındaki birbirinden muhteşem açıklamaları malumunuz ancak öte taraftan sosyal medyada olsun, televizyonlarda olsun bu konular didik didik edilmekte, nedense bilhassa da erkekler tarafından... Özellikle sosyal medyada insanlar birbirlerine sataşmak ve hatta hakaret etmek suretiyle kürtajı ve tecavüzü konuşmakta... Bana kalırsa türk toplumunun iki yüzlülüklerinden birkaçı birden daha ortalığa döküldü...

Hem de erkeklerin kadınlarla ilgili konulara müdahale etmekteki hevesi...

Öncelikle daha çok değil birkaç sene önce bazı erkek kişilerinin televizyondaki kadın pedi reklamlarından rahatsız olduklarını, seviyesiz bulduklarını duymuş ve şaşırmıştım... Ancak görünen o ki şimdi kürtajdan bahsedilmesinden aynı bağlamda tecavüzden, tecavüz bebeklerinden ve hatta kürtaj yasağına karşı olanların kaç kez kürtaj yaptırdığından tutun da cinsel hayatlarına kadar birçok konunun da fütursuzca ve terbiyesizce tartışılmasından hatta buna tartışma da denmez ortalığa dökülmesinden aynı şekilde rahatsızlık duyulmuyor olacak ki konu derinleştikçe derinleşiyor...

Kürtaj yasağını savunanlara, tecavüze uğrayan kadınların da doğurması gerektiğini söyleyenlere, (sırf bu sözleri ilk söyleyenler değil) sağda solda bu görüşleri savunanlara sormak lazım, kızları tecavüze uğrasa mesela doğur kızım mı diyecekler, doğur devlet bakar devlet bakmazsa ben bakarım, ona dedelik yaparım filan... Ya da aynı şekilde karısının başına böyle bir şey gelse, o zaman gidip tecavüze edeni mi öldürecek yoksa karısını mı? Yoksa bebeğe babalık mı yapacak? Öyle uzaktan atıp tutması kolay.. Hepsini bıraktım, sevgilisi istemeden hamile kalan bir erkek kendi elleriyle gidip kürtaj yapan doktor aramayacak mı? Yani sanki bizim memlekette hiç evlilik dışı ilişki yaşayan yokmuş gibi, hiçbir erkeğin sevgilisi, metresi, dostu yokmuş gibi... Kürtaj yasağını savunanlara sormak lazım sevgilin, dostun hamile kalsa ne yapacaksın en basitinden?

Ama tabii öyle şeyler olmaz bizde, zira çok müslüman çok namuslu ya herkes bir tek tecavüze uğrayan kadın ile doğurmak istemediği bir bebeği aldırmak isteyen kadın namussuz... Bir onlar kötü.. Bir onlar kaşar...

Bu ne ikiyüzlülük bu ne iğrençliktir yaa. Koskoca adamlar utanmadan sıkılmadan neleri konuşuyorlar, hayret ve tiksinti ile bakıyorum...

Öte taraftan bir de bunları destekleyen türbanlı genç ablalar var, twitterda facebookta... Onlara diyecek bulamıyorum... Bir kadın kürtaj yasağına karşı diye başka bir kadını kaşarlıkla kevaşelikle filan suçlar mı? Buradan yola çıkarak bekareti vurgular mı? Nasıl yaaa, nasıl?

Gerçekten iki yüzlülüğün, iğrençliğin haddi hesabı yok... Bir de bu son dönemlerde türeyen yeni nesil mutant türbanlı kızlar/kadınlar (tüm kapalılardan bahsetmiyorum ama aklı başında insanlar ayrımı çok iyi anlar diye tahmin ediyorum, zira görünen köy kılavuz istemiyor) ayrı bir değişik, eminim birçok kişinin de dikkatini çekiyordur, baş kapalı ama dikkat çekmede üstlerine yok.. Hatta birçok başı açık kadından daha çok dikkat çekiyorlar kılık kıyafetleri ve makyajlarıyla... Sevgilileriyle sağda solda parkta, cafede sarmaş dolaş yalap şap takılan onlar değilmiş gibi bir de kalkıp namus taslıyorlar millete... Kalkıp kürtaj yasağından yola çıkıp başı açık kadınlara laf atıyorlar... İnanmak mümkün değil...

Bu konu uzaaar gider, buradan yola çıkarak daha neler neler konuşulur... Daha ne ikiyüzlülükler, daha ne iğrenç, örümcek bağlamış fikirler dökülür ortaya...

Ama artık yeter, herkeste olduğu gibi bende de bir mide bulantısı ve tiksinti oluştu o nedenle artık bu konuyu konuşmak, tartışmak istemiyorum. Karışıyım bu şekilde konuşulmasına, tartışılmasına böyle seviyesizce, kadınların işine karışılmasına karşıyım...

Son olarak tecavüzün toplumda bu şekilde normalleştirilmesinden (diziler, yasalar ve polemikler vasıtasıyla), kadınlığın aşağılanmasından, siyaset malzemesi yapılmasından, kadın bedeni üzerinden dönen polemiklerden, kadının bedeni üzerinde söz ve hak sahibi olmaya çalışılmasından çook rahatsızım....

Bana ve benim gibi daha birçok kadına ve duyarlı, mantıklı erkeklere bu konularla bu rahatsızlığı verenler UTANSIN....Ama utanmayacaklar biliyorum, her zamanki gibi biz utanacağız biz sıkılacağız bu saçmalıklardan...

Annelik Özgürlüğü

By Hüma Kuşu Mayıs 28, 2012 Çeşitli

Aylin Anne’nin yazısı doğumdan hatta ne doğumu hamileliğimden beri içimde biriken ve sinir olduğum tüm müdahaleleri, kısıtlamaları, karışmaları dışarı çıkarma hissi yarattı bende de. Vesile oldu ben de yazayım dedim..

Malumunuz toplumda her konuda olduğu gibi hamilelik, doğum ve bebek bakımı ile ilgili de herkes uzman. Herkesin bir şekilde çocukla bir bağlantısı var ya herkesin de söyleyecek bir şeyi var, üstelik de dinlemek istiyor musun diye sormaksızın bunları sana anlatıyor hatta üzerine kusuyorlar. Bu esnada da hamile olan veya yeni doğum yapmış olan kadın kişisinin kafası mı karışıyor, moralimi mi bozuluyor diye düşünen yok...

Daha hamileyken başlıyor tacizler, yok eğilme yok kalkma aman yürüme tarzı müdahaleler yalan yanlış sözde bilgilerle üzerinize çullanıyor. Yok şunu ye yok bunu yeme diye devam edip gidiyor, yiyemeyene ‘ye ye’ diye baskı yapılıyor yiyene ‘yeme’ diye... Hamilesin ya doğuracağın çocuk sanki herkesin malı herkesin söz hakkı var üzerinde senden başka, herkes bir şey diyor, aileden tut da işyerinde amirinden memuruna herkes..

Sonra bir de daha önce doğum yapmış anneler başlıyor korkunç doğum hikayelerini vs anlatmaya, bir de bunlar daha iyi günlerin bir doğsun da sen gör, bir büyüsün de sen gör demeler yok mu... Madem o kadar korkunçtu siz niye doğurdunuz beah diye bağırası geliyor insanın...

Hazırlıklar, doğum telaşı, hastane/doktor seçimi bir hamile ne yaşıyorsa hepsine tüm toplum müdahil herkesin bir yorumu var. Zaten Türkiye'de bu konular tartışmalı yok hastanesiydi, doktoruydu, sezeryan mi normal doğum mu şöyle mi böyle mi... Bir de üstüne herkes yorum yapınca insanın zihni iyice allak bullak oluyor, morali bozuluyor.

Sonra doğuruyorsun ama çilen bitmiyor hatta bu sefer daha beter üşüşüyorlar tepene üstelik, hemşiresinden, doktoruna, aile büyüklerinden eş dost konu komşusuna kim varsa. Yok öyle yap yok böyle yatır böyle kaldır. Evin içinde devamlı bir kalabalık gelen giden...Minicik yeni doğmuş bebeği hunharca kucaklamalar öpmeler annesinin kucağından almalar... Tamam kimse kötü niyetli değil, evet herkes çok heyecanlı aileye katılan yeni birey için ama... Ben de aman çocuğu kimse öpmesin aylarca yıllarca demiyorum. Ama ama amaaa……..Ama en azından 1 hafta 10 gün yaa.. Çok mu?? Bence değil...

Açık söylüyorum bir daha doğurursam ilk bir hafta kimseyi almam eve... Zaten yabancılarda öyle bir adet varmış, hatta kimse gitmezmiş ailecek birbirlerine alışsınlar diye... Ben o karmaşanın içinde ne oldu ne bitti anlamadım. Garip gerginlikler yok o geldi bu gitti tantanası... İnsanı geren şeyler bunlar hiç gerek yok ki, lohusasın zaten canın burnunda, hormonlar sapıtmış, bebiş bir tarafta... Biz kimseye ihtiyaç duymadık, kendimiz giydirdik soyduk, altını değiştirdik, gece gündüz herşeyini halledebilirdik..

Bu tartışmalar polemikler hiç bitmiyor... Bebiş büyüdükçe yenileri ekleniyor hatta.. Mesela bebeğin büyümesiyle kucağına alma, fazla yüz verme, bırak ağlasın, ağlamayı da öğrensin.. Hiç unutmuyorum hümanın 40 mevlütünde uzak akrabalardan birisi aldı beni karşısına dedi ki aman sakın fazla kucağa alıştırma, emzir altını değiştir yatır yatağına sürekli ilgi gösterirsen hep ilgi ister. Tövbe tövbe o ne demekse saksıda çiçek mi bu herhalde ilgi isteyecek. Ben de allahtan dedim ki zaten sevelim ilgilenelim diye doğurdum niye yatıracakmışım ki tabii ilgileneceğim. Kadın suratıma uzaylıymışım gibi baktı...

İşte böyle sonra sokakta amcalar, teyzeler önünü keser yok öyle tutma böyle tut, yok üşür yok terler, yok annesi aç bu çocuk aç... (ulan aça benziyor mu bir bak bakıyım) Sana ne kardeşim sana ne... Bitmiyor tabii teyzelerden azar işitiyorsun bu kadarcık çocuk sokağa çıkar mı, o şeyin içine (kanguru) çocuk koyulur mu, yok efendim meme emiyor mu, gece uyuyor mu soruları...Hadi bunlar bir tarafa yine bir şekilde geçiştirdiğin kulak arkası yapabildiğin şeyler ama çocuk büyüyüp de senin belli konularla ilgili tercihlerin devreye girdiğinde olay tamamen garipleşiyor. O zaman anlıyorsun ki kimse sana, anneliğine, çocuğuna saygı duymuyor.. TV izlemiyor dersin gittiğin misafirlikte ısrarla tv açarlar çocuğa baksın diye, şeker vermiyorum dersin eline çikolata şeker tutuştururlar.

Tülin teyze (almanyada yaşıyor) demişti ki türk toplumu çok duyarlı çocuk konusunda.. Bunu olumlu, iyi bir şeymiş gibi geliyor kulağa ama ben öyle olduğunu düşünmüyorum çünkü duyarlılık lafta kalıyor aslında... Hatta o anlamda fazla duyarlı olarak da algılanabilir...

Ama aynı duyarlı türk insanı mesela çocuk parkında sigara içmekte bir beis görmüyor ya neyse bu da ayrı bir tartışma konusu...

Velhasıl bu şikayetler bu yakınmalar uzar gider. Bir de bence insanı yakınlarından gelen müdahaleler yoruyor, sokaktaki teyzeyi bir daha görmeyebilirsin ama tanıdıklarını, aile büyüklerini senin söylediğinin doğruluğuna ikna etmek zorundasın ki çocuğun istemediğin şeylere maruz kalmasın ya da en azından ikna etmesen bile senin istediğin şekilde davranmalarını sağlamak zorundasın ki bu çok zor, hatta imkansız. O nedenle de sinir bozucu... Eskiden o mu varmış, biz hiç böyle yapmıyorduk ki, biz eskiden öyle birşey bilmiyorduk ki… İşte zaten bilmiyormuşsun ondan böyle…Ya da bilsen bile belki senin hassasiyet göstermediğin bir şey benim için önemli.. Ya da tam tersi olamaz mı? Annelik de bir tarz değil mi, annelik tarzı bir tercihler bütünü değil mi? O halde o tercihler benim tercihlerim olmalı, annenin tercihleri olmalı. Böyle saçma sapan karışmalar, anneyi hafife alırcasına inatlaşmalar, genel geçer, yalan yanlış bilgilerle anneyi ve çocuğu yargılamalar. Kim çocuğu annesinden daha iyi tanıyabilir ki…

Bunlar türk toplumunun hastalıklı, iki yüzlü ve tahammülsüz/saygısız halleri diye düşünüyorum.

Kadınlar, anneler, anneliğinize, annelik tarzınıza, çocuğunuzla ilişkinize sahip çıkın… Kimsenin karışmasına, sizi yalan yanlış yönlendirmesine –ki buna doktorlar da dahil, bugün birçok çocuk doktorunun birçok konuda kendi uzmanlıkları dışındaki konular da buna dahil ailelerini yanlış yönlendirdiklerine şahit oluyorum- izin vermeyin… Okuyun, araştırın, öğrenin, sonra da kendi bildiğinizi, iç sesinizi yani içgüdülerinizi dinleyin.. Bence

Katı Gıdaya Geçiş

By Hüma Kuşu Mayıs 09, 2012 Diğer, Tavsiyeler

Bebeklerin katı gıdaya geçişi belki de hayatları boyunca etkilerini gösterecek çok önemli bir dönüm noktası. Aslında bunu yeni yeni anlıyorum desem yeridir. Hüma’nın katı gıdaya geçtiği dönemde bunun bu kadar ciddi olduğunun çok da farkında değildim daha çok olayın heyecanına odaklanmıştım. Öyle olması da iyi olmuş çünkü ne hümayı ne de kendimi fazla kasmamışım. Katı gıda geçişi öncesinde özel bir çaba sarf etmesem de sağdan soldan bir şeyler okudum. Benim düzenli takip ettiğim kitaplar yoktu sadece Bebeğinizin İlk Yılında Sizi Neler Bekler kitabına bakıyordum ay ay. Orada da katı gıdaya geçiş ile ilgili bilgiler vardı zaten. Doktorumuzun yönlendirmelerini de dinledik tabii allahtan diğer birkaç konuda olduğu gibi yalnış yönlendirmedi bu konuda. Hazırlamış olduğu birkaç sayfadan oluşan bir bilgilendirme notunu bize verdi. Burada daha çok yapmamız gerekenler, belli aylara kadar yasak olan yiyecekler ve günlük beslenme düzeni vardı. İlk başlarda sık sık dönüp baktığım bir kaynak olarak işime yaradı. Ayrıyetten de tabii ki yağmurcuğun maceraları ile Müge’nin deneyimlerine de sık sık başvurdum. Özellikle de şunu nasıl pişirsem bunu nasıl yedirsem konularında..

Şimdi hüma 13 aylık nereden esti katı gıdaya geçiş ile ilgili bir şeyler yazmak derseniz bir süredir aklımdaydı hatta bu konu ile ilgili notlar da almıştım ama son dönemde bu konu ile ilgili bir şeyler okudum gördüm vs. ben de yazmaya karar verdim bizim maceralarımızı...

Hüma 4 aylıkken filan başlamıştı elimizdekilere, sofradakilere bakmaya ve hatta sarkmaya... Yazın benim tüm itirazlarıma rağmen annem salatalık, karpuz filan veriyordu ara ara. Salatalıkla dişlerini kaşıyordu kuzum ama ben de boğazına filan kaçacak diye korkuyordum ve verilmesini istemiyordum hiç. Sonra kabızlık çekmeye başladı 4. ayda ben de kayısı suyu verdim biraz baktım iyi geldi ara ara veriyordum çok az miktarda sonra bir iki pekmez bir iki karpuz filan derken az az alışmıştı. Baktım çok hevesli doktora dedim ki biz erken geçmek istiyoruz katı gıdaya doktorda gelişimsel olarak uygun bulduğu için 5 aylıkken seftali püresi ile başladık katı gıdaya. Hüma çok sevdi ilk gün birkaç dilim ikinci gün 1 şeftaliye yakın yedi. Çok mutluydu ama bir taraftan da acaba artık meme yok mu endişesi yaşıyordu üstüne memesini de emince ondan iyisi yoktu. İlk bir hafta on gün sadece meyve püresi verdik. Her zaman ilk günlerdeki gibi coşkuyla yemedi tabii hatta hiç yemek istemediği de oldu. Mesela mersin’e gitmiştik yeni yeni yemeye başlamıştı hüma ama orada pek yemedi biz de hiç üstüne gitmedik çünkü ortam değişikliğinden etkilendiğini düşünmüştüm nitekim ilerleyen aylarda da düzen değişikliklerinin iştahsızlık olarak döndüğünü gözlemledik.Meyve, yoğurt, çorba ve kahvaltı sırasıyla gittik. Yaklaşık 1-1,5 içinde kahvaltı yapmaya başlamıştı.

Aslında bence çok özel bir şey yapmadık ama yine de bknz. bu süreçte neler yaptık;

Her zaman bizimle beraber sofraya oturdu
Her zaman iki kaşık kullandık, kendi yeme denemelerine en başından beri izin verdik Hatta bu konu ile ilgili çok eleştirildik hala da eleştirilmeye devam ediyoruz öyle ki hümanın çok döke saça yediğini ve hiçbir zaman düzgün yemeyi öğrenemeyeceğini söyleyenler oldu. Fakat ben bunlara kesinlikle inanmıyorum sonuçta çocuk kendi kendine yemeyi öğrenmeye çalışıyor, motor becerileri yeterli olmadığı için de doğal olarak döküyor. Pratik yapması gerekiyor ki öğrensin.
Deneyerek öğrenmesine izin verdik, mesela zeytin çekirdeğini alıp ısırmaya çalıştığı oldu ya da yumurta kabuğunu çıtır çıtır yediği oldu. Ya da sıcak dememize aldırmadan ağzına attığı ya da içine elini soktuğu yiyecekler oldu. Bu tip durumlarda çığlık filan atmadık, sonunda randıman alamayıp vazgeçti bunlardan. Şimdi zeytin çekirdeğini kendisi çıkarıp atıyor, sıcak diyince kendince üflüyor vs.

Bence en önemlisi, neler yapmadık;

Yemesi için zorlamadık
Döküp saçmasına, üstünü başını yerleri batırmasına ses çıkarmadık, döktü, attı, dağıttı
İki de bir de ağzını elini kolunu orasını burasını silmek suretiyle rahatsız etmedik hatta bu konuda hala annem ve babamla ve hatta sağdan soldan insanlarla mücadele ediyorum. Bırakın çocuk yesin yemeği bittiğinde siler paklarız, nedir yani altı üstü yemek
Üstü başı batmasın, sağı solu batırmasın diye elini sürme, dokunma, yapma vs gibi müdahale etmedik, gün oldu değil eli kolu saçı başı hatta burnu gözü bile yiyecek oldu yağ oldu yumurta oldu
Kendi yemesine engel olmadık, genelde o bir taraftan kendi kendine yeme denemeleri yaparken arada biz de yemesi için bir şeyler tuttuk
Asla televizyon karşısında ya da yatar pozisyonda ağzına tepmek suretiyle yemek yedirmedik yalnız zaman zaman elinde bir oyuncak ya da önünde bir dergi, kitap ile yediği oldu. Bu yöntem işe yarıyor zira yemek yerken sıkılabiliyorlar bazen
Belli bir şeyi yemesi konusunda zorlamadık, sevdiklerini yedi sevmediklerini yemedi.
Sofrada delirdiği zamanlar oldu, yemediği, yiyecekleri sağa sola fırlattığı vs, bu gibi durumlarda kontrolü kaybedip biz de zıvanadan çıkmadık, sukünetimizi mümkün mertebe koruduk, hüma arkadaşı olay yerinden uzaklaştırmakta bulduk genelde çözümü

Tabii tüm bunlar olagelirken insanın sabrını zorlayan, sinirini zıplatan durumlar olabiliyor mümkün mertebe sakin olmak, onun çocuk olduğunu hatırlamak lazım. Lafla pek anlatılamıyor bazı şeyler...

Hüma şimdi kendi kendine yoğurt gibi çok sıvı olmayan şeyleri kaşıkla yiyebiliyor, yiyeceklere çatal batırıp kendisi yiyebiliyor mücadele ederek de olsa. Zeytini çekirdeği ile eline verdiğimizde çekirdeğini çıkarıp atıyor. Pilav, makarna gibi şeyleri bazen kaşıkla bazen eliyle yiyebiliyor. Bunları yaparken baştan aşağı batıyor hemen hemen her zaman ama olsun dökmeden yemeyi de öğrenecek. Önemli olan severek yiyor ve kendisi yiyor. Hem de bu yemek konusuyla ilgili bir travması yok bildiğim kadarıyla...

biraz daha piknik havası

By Hüma Kuşu Mayıs 07, 2012 Hümania, Seyahatname

oradan buradan son zamanlar...

By Hüma Kuşu Mayıs 04, 2012 Hümania, Seyahatname

Aylar oldu tek bir satır bile yazamadım, hem de sadece bloga değil hiç bir yere. Bu arada gelecek, eyvah geliyor derken o gün gelip çattı, 6 Nisan’da işe başladım. İş yerim şehrin dışında olduğu için ne yazık ki 12 saate yakın dışarıda oluyorum. Neyse ki Hüma ile anneannesinin muhabbeti iyi, hüma anneanneye oldukça alışkın da korktuğum gibi olmadı. Mesela ağlamadı evden çıkarken umarım bundan sonra da ağlamaz hiç... Çıkamam galiba öyle bir şey yaparsa..

Ondan önce yüksek lisansta dersler bitti, izmir’de gidip geldik, işte dediğim gibi işe başlayacağım buhranları arasında hümanın doğum günü hazırlıkları üstüne hastalık ve hasta hasta kutlanan 1. yaş günü vardı gündemde. Çok heveslenmiştim doğum günü için ama ma-aile hastaydık doğum günü öncesinde, hümam antibiyotik kullanmak zorunda kaldı. (Zaten doğduğunda da antibiyotik kullanmıştı o anlamda ilginç oldu.) Ama antibiyotik faslı çok kötüydü hem içirmesi hem etkileri, iştahsızlık, halsizlik vs. Hem de dişlerinde beyaz lekeler oluştu. Bu konu ile ilgili acil bir yazı yazıp paylaşacağım en kısa zamanda.

İşe başladığımdan beri pek bir şey yapamıyorum aslında hem iş temposunda adepte olamadım hem de bahar yorgunluğu hüma ile birlikte uyuyakaldığım çok oldu özellikle ilk hafta. Ama yine de 6 Nisan’dan beri geçen yaklaşık 1 aya bir mersin seyahati, bir alışveriş günü, 1 temizlik günü ve 1 de piknik sığdırmayı başardık. 23 Nisan tatilini de fırsat bilerek sevgili onat donat kankümüzü ziyaret ettik mersinde doğumunu kutlamak için 7 ay sonra J Onat’ın hüma’ya aaa neler yapıyor bu yaaa der gibi bakışları ve hüma’nın onatı kıskanması ile geçti mersin. Onat küçük olduğu için pek sesini çıkaramadı garibim hüma elinden çekip çekip aldı oyuncakları, bakalım bir daha ki görüşmelerinde neler olacak. Bu mersin seyahati ile bir kez daha anladım ki hüma ile seyahat edilir. Evet biraz sıkılıp kucağıma gelmek istiyor ama yine de çok huzursuzluk çıkarmıyor. Eğer bırakırsam kendi haline en azından bir süre kendi kendine oyalanıyor işte kitaptı oyuncaktı derken. Bazen sağa sola bakıyor. Hasan Dağı’nı izledik bir süre yolda, hüma dağ demeyi öğrendi mesela. Bulutlara baktık. Tuz gölüne baktık. Güzel bir yolculuktu. Akşam üstü evde olduk hatta bir de üstüne hümaya bisiklet almaya çıktık anneanne ve hüma ile.

Cumartesi günü hüma hanıma yazlık alışverişine çıktık. Malum havalar bir anda ısındı ve bu sene havalar ısınmadan hiç birşey almayacağım diye kastım o nedenle de aslında hazırlıksız yakalandık. Baharlık kıyafetleri anneannesinden bu sene... Renk renk tshirtler taytlar vs aldık. Artık hüma büyüdüğü ve kendisi yemek yemeye çalıştığı için ev ve dışarı kıyafetlerini direk ayırdım bu sefer. Bir de park faslı var tabii, yerlerde oturmalar taşın toprağın içine dalmalar...Evde ve parkta giyeceği kıyafetlere fazla para vermek istemedik o yüzden de C&A ve H&M’den yaptık alışverişleri.. Öyle olunca da bir sürü şey almış olduk anneannesinin hüma için ayırdığı kıyafet bütçesinden. Üstüne bir de Ikea patlattık. Mama sandalyesi ve hümaya bilimum oyuncak kutusu vs ihtiyaçlarını karşıladık.

Dün de 1 Mayıs tatili olunca kendimizi aslında biraz da Tolga’nın zoruyla (neyse ki) Işık Dağı’nda buldum. 1 saatte gidiliyor. Kahvaltı bile yapmadan çıktık. Yolda simit peynir aldık. Arabada atıştırdık. Hüma da :) Araba biraz kirlendi ama olsun süt içti, simit ve peynir yedi kuzum yolda. Dağları görünce dağ dağ dedi bizi çok şaşırtarak, unutmamış sıpacık dağı. Tolga malum dağ orman insanı dağın eteklerindeki düzlükleri beğenmedi tırmandık araba ile en tepeye...

Manzarası güzeldi allahtan ama bir tarafı uçurum olduğu için ve de heryer diken olduğu için hüma pek serbest hareket edemedi. Önce bir oturdu toprakla oynadı, sonra poposuna dağ havası aldırdık miniğin. Tolga ateş için yakacak toplarken biz en uca gittik minik çiçeklerin arasında oturduk kuzumla yattık yuvarlandık.Sonra hüma emerken ve ağaçlara bakarken uyudu... O sırada biz de bir şeyler yedik, çay içtik. Hüma uyanınca o da yedi babasının ateşte yaptığı etten. Dönüş yolunda 3-4 kez akan kar sularından içmek sağa sola bakmak için durduk. Hüma sularla oynadı çok mutlu oldu çocuğum akan su gördüğünde zira onun için su musluktan akan ve erikli damacanasından ibaretti. En son aşağıdaki düzlüklere saldık hümayı koştu, oturdu kalktı, kendi başına hareket etti. Dönüş yolunda da uyudu zaten. İyi ki gitmişiz pikniğe pek bir güzel oldu... Hatta bundan sonra sık sık gitmek lazım. Ben de kendime bir ayakkabı edineceğim en kısa zamanda. Hümacık doğada ne kadar çok vakit geçirebilirse o kadar iyi onun için...

Eski Yazılar

Yeni Yazılar

Cici Hafta Sonu :)

Anne İşte :(

Kürtaj ve polemikleri...

Annelik Özgürlüğü

Katı Gıdaya Geçiş

biraz daha piknik havası

oradan buradan son zamanlar...

Hakkımda

Bu Blogda Ara

Instagram @Hüma Kuşu

Popular Yazılar

Organik Temizlik

bebek kozmetik ürünleri

mama sandalyesi ve ana kucağı olayı

Güvenilir Gıda Meselesi ve AOÇ

Hüma'nın 3 Yaş Doğum Günü Partisi Hazırlıkları

Blog Arşivi

Takip Ettiğim Bloglar

İzleyiciler

İletişim Formu

Etiketler

Bunları da Okuyabilirsiniz

Bunları da Okuyabilirsiniz

Bunları da Okuyabilirsiniz

Bunları da Okuyabilirsiniz

Bunları da Okuyabilirsiniz

Bunları da Okuyabilirsiniz

Bunları da Okuyabilirsiniz

Hakkımda

Bu Blogda Ara

Instagram @Hüma Kuşu

Popular Yazılar

Blog Arşivi

Takip Ettiğim Bloglar

İzleyiciler

İletişim Formu

Etiketler