Bu Ada'nın kıyafetiyle görülebileceği ender fotoğraflardan zira Hüma bir süre sonra Ada'nın kıyafetini çıkarmaya başladı. Biz giydirdik o çıkardı, biz giydirdik o çıkardı, sonunda pes ettik ve Ada iç donuyla kaldı.

Hüma yürümeye ve konuşmaya başladıkça Ada ile olan muhabbeti de arttı. Bir gün bir baktım dışarı çıkmaya hazırlanırken aldı geldi Ada’yı çantasına koydu. Sonra bazen sabah kalktığında bazen gün içinde aklına geldikçe yana döne Ada’yı arar oldu evin içinde. Hatta öyle ki tutturuyordu bazen Ada Ada diye... Gidip annemlerdeyse fln alıyorum ya da tam tersi bizdeyse annemler alıyor. Bu dönemler kış aylarına Hüma’nın yeni yürümeye başladığı 10-11 aylık dönemlerine filan denk geliyor. Ada kitap okuyor, Ada eliyle oyuncakların düğmelerine basılıyor. Ada yaıtıyor kalkıyor vs. Hatta bir ara Hüma bütün gün boyunca özellikle anneannesinin L koltuğunda bir o tarafa bir bu tarafa elinde Ada koşturdu durdu. (yeni yürüdüğü zamanlarda) ve bu arada da Ada'yı uyuttu, kucağında pişpişledi vs.Ben bu dönemde Ada’yı uyku arkadaşı olarak da benimseyelim bari dediysem de uyku arkadaşı olayını pek beceremedik. Hüma uykusunda Ada’yı kendi üstüne atmak suretiyle kendini uyandırdı...

Bu arada Hüma’nın yetenekleri ve yapabildikleri geliştikçe Ada da maceradan maceraya koşar oldu. Kimi zaman Hüma’nın yapmak istemediği şeyleri yaptı kimi zaman da onun deney tahtası oldu. Misal benim akıllı bıdığım ilk defa deneyeceği bir şeyi önce mutlaka Ada’ya yaptırır. Baktı Ada'nın başına bir şey gelmiyor, kendisi de dener. Baktı ki Ada düştü vs o zaman vazgeçer. Mesela mama sandalyesine çıkmak istiyordu kendi kendine sonra bir ara baktım Ada'yı çıkarıyor oraya, ama sonunda kendisinin çıkamayacağına karar vererek vazgeçmişti. Özellikle ilk yürümeye başladığı zamanlarda

Oyuncakların bir bölümünü zaman zaman kaldırıp unuttursam da Ada her zaman gözdemiz olduğundan onu hiç kaldırmadık.Ada her daim ortalarda, hazır asker görevde. Hüma büyüdükçe Ada'nın başına gelenler arttı ve tabii çeşitlendi. Yemek yemek , bez bağlamak, uyutulmak, elinin yüzünün ya da zaman zaman kendisinin yıkanması gibi günlük rutinlerden kurtulmak pek mümkün değil Ada için. Gerçi gününe göre değişiyor, bazen hiç elinden düşürmüyor bazen de birkaç gün pek ilgilenmeyebiliyor.

Bir ara Ada'dan yedeklemeye karar vermiştik, başına bir şey gelir kaybolur filan sonra al başına belayı diye. Sonra biz alsak mı almasak mı bir tane daha filan derken Joker'deki Adalar bitti. Şu an o konuda biraz gerginiz aslında Ada'nın başına bir şey gelecek diye korkuyoruz. Mesela tatilde çok yıprandı Ada her gün suyun içinde güneşin altında kalmaktan ama artık yapacak bir şey yok. Ama herhangi bir oyuncakçıda Ada görürseniz bana haber verin yine de :)

Bir ara oyun hamuru almıştım Hüma'ya, kendisinin pek bir şey yapabildiği yok, sıkmak ve küçük küçük koparıp atmak en sevdikleri. Ama bizim bir şeyler yapmamızı seviyor, ben de yiyecek bir şeyler yapmamak için (ağzına almasın diye) Ada'ya ya da bazen de Hüma'ya aksesuar yapıyorum. Bakınız Ada'nın ayakkabıları ve diğer aksesuarları. 







Bu arada Ada'nın bebeklere olan ilgisi aşikar olunca birisi evde birisi anneannede dursun diye bir tane daha bebek aldık Mothercare'dan adı Eda oldu ya da Hüma'nın deyişiyle İida... Fakat kısa süre içerisinde Eda'yı benimseyen Hüma bu sefer de Ada ve Eda'nın ikisini birden sormaya başladı. Eskiden Ada, Ada, Ada diye aranırken şimdi Ada, Eda diye aranıyor. Bu arada bir de İkea'dan kumaş bebek almıştık onun adını da Ali koyduk. Şimdi 3 tane bebeği var Hüma'nın... Üçüyle de oynuyor, bebek arabasında gezdiriyor, yemek yediriyor, hatta bazen battaniyenin içinde dandini dandini diyerek sallayıp uyutuyoruz. Hüma zaten tam bir kız bebek o nedenle de böyle bebekmiş, mutfak eşyalarıymış, evcilik temalı oyunları seviyor.

Öte taraftan politikacılar birşeyler söylüyorlar, kararlar alınıyor, yaptırımlar uygulanıyor... Bir şeyler oluyor, birileri tutuklanıyor, birileri hüküm giyiyor tuhaf sebeplerden, aydınlar, düşünenler içeri tıkılıyor, katiller, sapıklar dışarı bırakılıyor. Bir taraftan da dünya da gündem hızla değişiyor, dünyada büyük şeyler oluyor, Afrika’da açlıktan çocuklar ölüyor mesela, hastalıktan yokluktan kırılıyor Afganistan'da insanlar ya da Burma’da Budistler müslümanları öldürüyor(muş hakikaten, tolga söylüyordu da gazetede gördüm dün).. Bu listeler böyle uzayıp gidiyor bir oradan bir buradan derken...

Her gün bir felakate sürükleniyor memleket, her gün kıyamete sürükleniyor dünya...

Pek kimseden tepki yok gibi, herkes bu duruma alışmış gibi, tıpkı benim yazının başında evet bunlar hep oluyor yazmam gibi, yemek yerken ya da bayramda seyranda akrabalarla bir araya gelindiğinde konuşuluyor gündem, ne olacak bu memleketin hali filan gibisinden...

Ama anne olunca durum farklı oluyor galiba... Öyle oluyormuş yani... Hani çocuklarımızın gençlerimizin geleceği ne olacak, onlara nasıl bir dünya bırakacağız polemikleri de cılız birer ses olarak yükseliyor ya tüm gündem telaşesinin arasında, (yöneticelerden, kanun adamlarından değil de halkın sesi olarak, sonra öylece kalıyor tabii adı üstünde polemik oluyor.)

Ama anne olunca tüm bu “çocuklarımızı nasıl bir gelecek bekliyor” sorunsalı bir polemik olmaktan çıkıyor, kelimenin tam anlamıyla gerçekten hissediyor o kaygıyı insan tüm benliğinde. Gerçekten korkuyor çocuğunun geleceği için, gerçekten ne olacak bu dünyanın hali diye dertleniyor, elinden bir şey gelmiyor diye çaresiz hissediyor kendini. Dua ediyor dünyanın ve insanlığın selameti ve çocukların geleceği için...

Türkiye nasıl bir ülke olacak, islam devletine mi gidiyoruz, ülke bölünecek mi, iç savaş mı çıkacak, PKK var bir tarafta, Suriye meselesi bir tarafta... Savaş çıksa ne yaparız? Ülke karışsa ne yaparız? Bunları düşünüp duruyorum, hakikaten ve öyle laf olsun diye değil. Gerçekten korkarak gerçekten endişelenerek. Hümayı uyuturken, böyle huzurlu bir şekilde kucağımda uyurken mesela birden ya ülke iyice karışırsa, savaş çıkarsa ve hümanın çocukluğu, gençliği vs savaş yıllarında geçerse diye aklıma geliyor, alıyor beni bir hüzün, bir korku... 
Sonra konu sırf Türkiye’deki gündem değil ki, bu yeni dünya düzeni dedikleri durumlar var mesela, hepimize çip takacaklar vs konuları. Enerji savaşları meselesi var, dünya susuz kalacak, yaşam yok olma noktasına gelecek, ağaçlar kuruyacak, iklimler değişecek, çöl olacak her yer, besin sıkıntısı başlayacak filan... Yani çeşitli komplo teorileri ve olasılıklar....

İşte bu listeler böyle uzayıp gidiyor, kötülük tüm dünyayı sarmış gibi geliyor insana... Kendimi alamıyorum korkmaktan, endişelenmekten, türlü senaryolar üretmekten, Hüma büyüdüğünde bizim şimdi tabir ettiğimiz hali ile bir kara ütopyanın içinde yaşayacaksa diye korkuyorum... Aklıma hemen George Orwell’in 1984’ü, Huxley’in Cesur Yeni Dünya’sı geliyor hatta Wall-E... 1984’te Winston ve Julia’nın kaçak kiralık evde gizli gizli kahve içtiği geliyor aklıma,  gizli gizli seviştikleri, herşeyi gizli saklı yapmaları. Bugün tüketilen hiçbir yiyeceğin içeceğin, hiç bir özgürlüğün, zevkin olmadığı o kara 1984 dünyası... Sonra Cesur Yeni Dünya’da aile kavramı olmadan, sevgi olmadan yetiştirilen (bir bitki gibi) insanlar... Wall-e’deki o çöp yığınına dönmüş dünya, hiç canlı yaşayamayacak denli mahvedilmiş... Okuduğum izlediğim tüm kara ütopyalardan sahneler....

Bir ara su kesintilerinin çok yoğun olduğu, insanların su tasarrufu için internetten çeşitli fotoğraflar paylaştığı 1-2 sene öncesinden bir fotoğraf geliyor, su o kadar azalmış ki su savaşları başlamış, insanlar temel ihtiyaçları için bile su bulamadıklarından temizliği kolay olsun diye herkes saçlarını kazımış filan. Düşünüyorum benim prensesimin saçlarını kazıdığını su olmadığı için, içim parçalanıyor, kahroluyorum düşüncesiyle bile... Ya da savaştan, kıtlıktan başka şeylerden per perişan halde beliriyor gelecek gözümün önünde, bu günlerin yanına bile yanaşamayak bir yokluk. Öyle ki mesela eskiden şunu yerlermiş bunu içerlermiş şöyle yaparlarmış diye bir masal gibi anlatılıyor her şey, işte mesela 1984’deki gibi... Ahhh resmen acı veriyor bu düşünceler bana, resmen canımı yakıyor...

Ben bu yazıyı yazalı çok oldu, tatil dönüşü yazmıştım hemen ama fotoğrafları ekleyip de yayınlama kısmını bir türlü yapamadığımdan tatilden 1 ay kadar sonra tatil yazısı ve fotoğrafları..

Bu seneki tatil planı değişti durdu kafamda, öyle mi yapsak böyle mi gitsek filan diye evirdim çevirdim... Sonunda yine kendimizi Çandarlı’da bulduk. Tolga gelmedi, Hüma, anneannesi, dedesi, eh bir de annesi tabii...

Yolculuk kolay geçti, sabaha karşı çıktık yola, niyetimiz Afyon’da kahvaltı yapmaktı ama hem ben hem de Hüma uyuyormuşuz hala Afyon’a vardığımızda bizimkilerde devam etmişler. Uşak taraflarında uyandık. Hüma’nın karnı acıktı tabii akşam da erken yatmıştı zaten. Neyse biraz emzirip kahvaltı yapacak yer aradık. Malum yolda yemek içmek işleri zordur, mekanlar izbe ve pistir. Bakındık durduk en son yine gözümüze fena görünmeyen ama esasında saçma sapan bir yerde durduk. Hümacık düştü sabah sabah, basamağı unutup dümdüz yürümek suretiyle, neyse ki bir şey olmadı, dakika bir şeklinde. Sonrasında da yemeğimizi yiyip fazla oyalanmadan devam ettik, öğlen varmıştık bile...

Hava sıcak olduğundan evde, verandada filan takıldık akşam üstüne kadar, hümacık uyudu uyandı, yemek faslı derken beş buçuğu buldu bizim deniz gitmemiz. Ama zaten güneş de daha etkisini yeni yeni kaybetmişti, daha erken gitmek olmazdı.
 

 Deniz güzeldi, biraz dalgalıydı ama hümayı denize soktum hemen kucağımda. Biraz mızırdadı, girmek istemedi zira Çandarlı’da deniz her daim soğuk. Ama hümacığı suyun içinde kucağımda tutmak çok keyifliydi, küçük kaygan yumuşacık balığım benim... Zaten kısa süre kaldık sonra kumsalda oynadık. Tam tahmin ettiğimiz gibi kumsalda oynamak çok hoşuna gitti. Hatta deniz soğuk olduğundan ve de uçsuz bucaksız oluşu onu biraz tedirgin ettiğinden denize girmek istemedi ama ben yine de günde en az bir kere soktum biraz zorla :D deniz iyidir diye...                                                

Sabahları kahvaltı sonrası oyun sonra verandada oturmaca, içerde oturmaca ve akşam üstü denize gitmece ile geçti. Bu arada oturmaca diyorum ama hüma ile ne kadar oturulursa işte.
    

Tatilde suyla oynamak en bir temel aktivitemiz oldu, doğal olarak, sonra Ada ve Eda, salıncak, oyuncak oynamak, sulu boya yapmak diye devam etti liste.

Hava çok sıcak olduğundan gün boyu denize de gitmediğimizden hüma hortuma dadandı. Gerçi bunu bekliyorduk çünkü geçen sene, o en bir bidik 4 aylık haliyle bile anneannesinin kucağında elinde hortum sağı solu yıkıyordu. Verandayı yıkamak için kullanılan hortum hümanın oyuncağı oldu, cıbıl cıbıl bir halde musluktan akan soğuk su ile hem kendini hem bizi hem etrafı yıkadı.
                                             Hüma ve Ada hortumla yıkanırken...
Bu arada hortumla oynarken çok fotoğraf var ama hüma hanım çoğunda çıplak olduğundan onları yayınlayamıyorum :)

Çiçeklere “iç iç” diye su vermesi ile tatilin efsane hareketlerinden biriydi. Bu arada yıkama mesaisinden en çok nasibini alan da Ada ve Eda oldu, kumaş gövdeleri küflenecek diye çok korktum, neyse ki bir şey olmadı ama bu tatil Ada ve Eda’yı en az bir sene yaşlandırdı diyorum ben. Bu arada Ada ile ilgili bir yazı planlıyorum, Hüma’nın bebekliğinden bahsederken Ada’yı unutmak olmaz. 
                                           

İlk günlerde hortumla oynuyor ve nasılsa denize gidiyoruz diye çıkarmadığımız havuzu çıkardık sonradan, gerçi içine girmek istemedi ama Ada ve Eda’yı yüzdürdü, oyuncaklarını yıkadı vs.

Anneannesinin aldığı salıncak verandaya itina ile asıldı aman ip kopmasın aman kaymasın filan diye kurulma aşamasında o kadar uğraşıldıktan sonra salıncağın emniyet kemeri açıldı ve hüma dizlerinin üstüne yere kapaklandı. Allahtan annemin önüne doğru düştü ve annem onu tuttuğu için kafasını yere çarpmadı ama dizleri morardı küçük küçük. Bu arada salıncağın da dandik olduğunu görmüş ve kanıtlamış olduk. Bu tip oyuncakları düzgün markalardan almak lazım diyorum ben her ne kadar lafım bazen dinlenmese de... Neyseki minnoşuma bişi olmadı.

Gerçi sırf salıncak değil tatil ufak tefek vukuatlarla geçti salıncak olayından sonra yerdeki tırmığın üzerine basan hümanın bacakları iki yana açıldı ve tabi yere düştü, neyse ki yine birşey olmadı. Sonra arabanın bagajına eşyaları koyarken yanımda duran miniğim bir anlık dikkatsizliğimiz (kendisinin ve benim) neticesinde arnavut kaldırımı yolda yere düştü ve dirseği yırtıldı. Hüma’cık büyüdükçe çeşit çeşit kazalar oluyor tabii ister istemez. Çok arı vardı bu sene orada, arı sokacak diye çok korktum ama neyse ki bulaşmadılar hüma’ya hatta bir keresinde çıplak ayak üstüne basmış olmasına rağmen.

Bir gün Çandarlı’nın içine gittik yani biz sitedeyiz ya işte merkeze gittik. Hem biraz dolaşalım hem de balık yiyelim diye. Geçen sene gittiğimiz balıkçıya gittik yine. Mezeler güzeldi, deniz börülcesi, karides, kalamar, ahtapot yedik. Hüma deniz börülcesini o kadar çok sevdi ki (zaten ben de evde bir kez yapmıştım ve yine severek yemişti) çoğunu o yedi desem yeridir. Sonra da ahtapot, karides, kalamar hepsinden yedi.


Hatta o kadar iştahla yedi ki balık dışındaki deniz ürünlerini yemeyen anneannem çocuğa bişi olacak yedirmeyin bunları bu kadar dedi durdu. Halbu ki humuşum yarı izmirli neticede üstelik alışkın biz yediklerimizden veriyoruz her zaman ve deniz ürünlerini çok sık olmasa bile yiyoruz biz de, bilhassa evde zira tolganın yaptığı karidesin üzerine karides yemedim daha. Ballısından, sütlüsüne, tereyağlısından baharatlısına bir yaptığı bir yaptığını tutmaz, her seferinde yeni bir şeyler dener. Sonuç olarak Hüma’cık alışkın...

Yalnız restauranta dadanan kedi hümanın döktüklerini yemek için sandalyesinin altına gelince hümanın iştahı kaçtı. Bir süre daha oturduysa da mızırdamak suretiyle kalktı, anneannesiyle deniz kenarına gittiler. Sonra da gelip fırında helva yedi sıpam tatlı tatlı diyerek ki tatlıyı pek sevmiyor normalde.

Bu arada gündüz az uyuduğu için uykusu vardı hatta yemek öncesi dolaşırken uyuyacaktı az kalsın ama sonra açıldı. Karadutlu dondurma yedi. Sokağa açılan tezgahlarda kendine oyuncak baktı. Hatta kolye bile baktı. Yani bir tatil klasiği olarak görülebilecek sahilde yürüyüş, balık yemek, dondurma ve tezgahlara bakmak şeklinde vuku bulan silsileye gayet güzel katıldı. Dönüş yolunda da uyuyakaldı o gün.




İlk 3 günden sonra rüzgar çıktı, çandarlı zaten rüzgarlı olur, kum fırtınası filan kumsalda. Hüma rüzgardan epey rahatsız oldu çok estiğinde, kızdı kendi kendine bir de kumlar bacaklarına çarptıkça mızırdadı. Ama yapacak da fazla birşey yoktu. Zaten denize pek sokmadım ben de öyle olunca...Bir gün akşam üzeri Dikili’ye gittik hem denize girmek hem de babamın noter işini halletmek için. Orada deniz nispeten daha ılık olmasına rağmen bizimki pek hazzetmedi ama kumsalda oynadı bol bol. Kendi kendine dolandı durdu. Plajda atıştırma olayına girdik, tost, simit, midye...Sitede öyle satıcı filan olmadığı için insanın aklına gelmiyor genelde ama sahilde dolaşan midyeciden midye simitçiden de simit almazsak olmazdı tabii.

                                                              Hüma ve kamyonları

İşte öyle böyle geçti tatil. Zaten de planladığımızdan bir gün erken döndük. Bu arada inanılmaz derecede bana ve memeye düştü hüma son 2-3 günde. Hatta bu durum eve gittiğimiz ilk günler de devam etti. Neyse ki şimdi geçti denilebilir meğerse kuzum aynı anda bir sürü diş çıkarıyormuş. Her ne kadar ilk gün kriz ile geçmiş olsa da eve erken dönmek benim açımdan da iyi oldu aslında. Biraz da evde vakit geçirmek, tolgayla takılmak açısından. Hem de hüma eve alıştı tekrar, iş öncesi...

Tam bir oyuncak delisi oldu bu arada. Bir dönem sürekli evin içinde dolaşıyor, sağı solu kurcalıyordu ama şimdi daha çok oyuncaklarla ilgili. Ne yapalım dediğim anda oyuncakk diyor ve muzip muzip bakıyor bana. Ah o bakışlar yok mu, o bidik bidik cin göz bakışlar... Akşam işten tüm yorgunluğumla ve huysuzluğumla dönüyorum, serviste uyuklamış ve sersemlemiş olarak hem. Hümanın o cin bakışları ve beni gördüğündeki coşkusu, sevinci her şeyi unutturuyor bana. Bu çok klasik bir anne lafıdır ya bana eskiden çok manalı gelmezdi. Yani yorgunsan yorgunsundur işte dimi nasıl geçer dinlenmeden... Ama geçiyor işte... Hüma'mı görünce geçiyor. Ne iş kalıyor ne başka şeyler aklımda. Onunla oyun oynarken ben de resmen zihnimi boşaltıyorum, çok güzel bir terapi oluyor. Onu uyuturken benim de pilim bitiyor bazen uyuyakalıyorum ama olsun, en azından onunla vakit geçirirken uyuklamıyorum. 

Bu arada hoca da tatile gittiğinden 3-4 haftadır tez ile ilgili hiçbir şey yapmıyorum dolayısıyla da akşamları serbest geçiyor. Ama ağustos başı itibari ile çalışmaya başlamak zorundayım hem de sıkı çalışmaya zira şubat ayına kadar bu tez işini bitirmek istiyorum ki aklımdan, hayatımdan çıksın... Sonra da ilişiğimi keseceğim akademik dünya ile :) (hep böyle diyorum sonra bir şey oluyor ya hadi bakalım)

Bu aralar en büyük hüznüm sabahları anneciğim hadi bana el salla artık benim işe gitmem gerekiyor dediğimde hümanın bir anda telaşlanması, bacaklarıma sarılması, beni bırakmak istememesi. Sadece Pazartesi sabahı ağladı çok az, onun dışında bir şekilde ikna edip oyalıyoruz ama yine de telaşlandığını görmek, ruhunun sıkıldığını kaygılandığını düşünmek benim de ruhumu sıkıyor. Geri geri gidiyor ayaklarım... Miniğimi bırakmasam onunla vakit geçirsem, beraber kahvaltı yapsak vs vs diyorum. Ama yapacak bir şey yok, hayat zor...

Gün içinde fotoğraflarıyla ve arada sırada da telefonla konuşarak avutuyorum kendimi. Minnoş ise anneannesi ile oyun mesaisinde.

İnsanın kendi çocuğunun büyüyüşünü izlemesi kadar değişik bir duygu yoktur herhalde. O an be an büyürken kah sevinip kah hüzünleniyorum ben. Ne çabuk büyüdü diye içleniyorum bazen ya da seviniyorum büyüyor diye. Bazen tutup bebekliğini en bebiş olduğu ilk günleri geliyor aklıma bazen de büyüdüğünde nasıl bir çocuk olacağını, nasıl bir genç kız olacağını nasıl bir kadın olacağını filan düşünüyorum. Bir mucize vuku buluyor, bir mucize büyüyor kucağımda... Bunlar aslında tarifi zor hisler ve çok şükür ki yaşaması çok güzel...

Allah Hüma’ma sağlık ve huzur versin. Amin

Geçen hafta sonu İşbilir ailesi, Emre, Nilgün ve de biz hep beraber Sadık Usta’ya kebap yemeye gittik. Aman ne yedik ne yedik. Yalnız hakikaten adam kendine profesör demekte haklı sayılabilir, kebap profesörü neticede...

Hüma kuşu güneş gözlükleriyle pek sükse yarattı, her ne kadar gözlükler gözünde birkaç dakikadan fazla kalmasa da biz o anları fotoğraflamayı başardık...

Sonracıma orada hapur hupur yedik kebapları, muhabbetimizi ettik.. Hüma arka masada bulunan paketli şekerleri paketlerinden çıkararak şekerliğe koyma işleriyle meşgul oldu uzunca bir süre.. Ortalığı karıştı biraz her ne kadar bu sürede sesi çıkmayıp uslu çocuk modunda olsa da... 

Oradan çıktıktan sonra karışık kuruşuk yollardan geçerek uzun bir yolculuk yapıp sırf hüma hanım çimlerde rahat etsin diyerekten park caddesine vardık. Arabamızı dayının sitesine park ettik oradaki çimleri gören hüma çim çim bahçe bahçe diyerek koşturdu. Sonra çiçekleri gördü onları kokladı. Güzel pozlar verdi :) Bakınız.

Sonra hümanın dondurması geldi. Aldı kaşığını eline bir güzel dondurmayı yedi, dekor olarak kullandıkları çikolata sosundan yedi biraz. Bu arada üstü başı ağzı yüzü hatta benim üstüm ve dizlerim dondurma ve çikolata oldu. Bakınız resimler...