Hüma balım artık iyice dillendi, değil cümle kurmak karşılıklı diyolagları bile çok rahat sürdürebiliyor, tabii ki soyut kavramlar ve anlamadığı kelimeler olmadığı sürece...Sorulara cevap verebiliyor, neden, nasıl gibi sorular hariç tabii ki.. Onları daha anlayamadı. Biraz nasılı biliyor gibi, "böyle" filan diye cevap verebiliyor ya da kalıp bir cevabı varsa onu kullanıyor uyanık :)

Ayrıca son zamanlarda "ben/sen" olayını da çözmeye epey yaklaştı. "Ben yapıcam, ben yapıcam" diyor mesela. Hatta bir şey sorduğunda, örneğin bu kimin gibi, "Hüma'nın" diye cevap veriyordu uzun zamandır şimdi "benim" diyor arkasından da "Hüma'nın" diye ekliyor, anlaşıldığından emin olmak istiyor galiba. Ya da "Hüma yapsın" yerine "ben, ben "arkasından da "Hüma, Hüma" diyor. Ben de öyle mi güzelim senin mi bunlar diye cevap veriyorum mesela, "ben, sen, ben sen" diye tekrarlıyor kendi kendine meleğim..Ezber yapıyor :)

Bu arada derdini sıkıntısını da iyice anlatabilmeye başladı. Acıkınca, susayınca, başka herhangi bir şey istediğinde gayet güzel ifade ediyor kendini;

Hadi oyun oynayalım.

Hadi ev (bebek evi) oynayalım

Yumur (hamur) oynayalım 

Anne arkamdan gel..

Hüma'nın odana gidelim..

Poğaça ver.. (bu poğaça olayı nereden çıktı hala anlamadım ama acıkınca poğaça istiyor)

Anne Hüma'ya pıstık ver (şam fıstığından bahsediyor)

Bunların dışında da dediğim gibi karşılıklı diyaloglar geçiyor aramızda sık sık, işte son dönem mini mini yavruşun incileri;

A: Hüma güzel resim yapsın sonra asalım Hüma'nın resmini, yapıştıralım. Olur mu? (kendi haline bırakınca daha ziyade ellerini, kollarını filan boyuyor, pek kağıda bir şeyler)

H:Şapıştıralım. (yapıştıralım)

A:Nereye şapıştıralım annecim?

H:Duvava şapıştıralım...

Hay allahım o kadar tatlı ki düzeltmiyorum hiç yanlış söylediklerini, kendisi kısa sürede öğreniyor zaten doğrusunu...

Bilenler bilir ben azimle Hüma'ya televizyon izletmiyorum, çok çok nadir olarak, onda da hayvan belgeseli ya da klasik müzik konseri filan mezzoda.. Onun yerine tablette, telefonda ya da bilgisayarda bir şeyler izlemesine ya da oyun oynamasına izin veriyorum kısa süreli. Böylece izlediği şeyleri kontrol etmek çok daha kolay oluyor. Hüma'nın sevdiği şarkıların kliplerini açıyoruz bazen, son dönem favorisi ne-na-na-na idi. Spor okulunda çaldıkları için öğrenmiş ve sürekli onu dinlemek ve hatta mümkünse klibini izlemek istiyordu. Zaten Hüma'nın müzik ile olayı farklı, hiç bir şekilde oynamak, dans etmek gibi şeyler yapmıyor, yalnızca dinliyor veya izliyor.  Neyse ben de kendisine bari ingilizce şarkı öğrensin diye ingilizce çocuk şarkılarından açıyorum. Bu esnada keşfettim ki British Council sitesinde flash ile animasyon yapılmış ingilizce çocuk şarkıları var. Ben çok beğendim çünkü hem animasyonlar çok hareketli değil, renkleri vs gayet uygun hem de çok güzel seslendirilmiş, güzel bir ingilizce ve tonlama ile. Tavsiye ederim. Bu şarkı dinlemeceler esnasında bazı şarkıları öğrendi tabii, bazılarını tercih eder oldu. En sevdiği şarkılar: Twinkle Twinkle Little Star, Over the Mountains, The Wheels on the Bus ve Brush Bus. Özellikle Twinkle Twinkle Little Star favorisi hatta anne twinkle aç diyor bazen. Neyse efenimm bizim bu twinkle maceramıza bir de akşamları artık Hüma Hanım'ı artık (sonunda) emzirerek değil de ninni söyleyerek uyutma çabalarım nedeniyle twinkle söylemek eklendi. Cuma akşam dedim Hüma'ya güzellik olsun Twinkle dediğin nedir ki ben de söylerim. Yattık uyumak için dedim ki annecim sana twinkle söyleyim mi? Bizimkisi bir sevindi bir sevindi, öptü yaladı yutttu beni oracıkta. Sonra ben başladım muhteşem sesimle twinkle söylemeye :D Neyse bir dinledi, iki dinledi, sonra aramızda şu diyalog yaşandı;

H:anne twinkle..anne twinkle, güzel....

A:annecim söylüyorum ya işte twinkle

H:anne twinkle güzel...

H:anne twinkle'i güzel söyle...

A:annecim güzel söylüyorum ya işte bu kadar söyleyebiliyorum ama :(

Tabii güldüm çok, bozuldum bir taraftan da bit seni, zaten beceremem şarkı söylemek olsun ninni söylemek olsun.. Bir de güzel söyle diyor..

Bir de Disney'in 40 adet çocuk şarkısından oluşan bir CD'si var gerçi onu pek beğenmedik biz çünkü şarkı sözleri net anlaşılmıyor ve çizgi filmlerin içerisinde geçtiği hali ile söyleniyor galiba tam anlayamadım ama Hüma seviyor, en azından bazı şarkıları.. Bir de kendince isim uyduruyor bazılarına mesela CD'daki ilk şarkı Mickey Club March. Hüma o şarkıya "başmakçı" ya da "başbakçı" gibi bir isim takmış neden olduğunu anlayamadım. Hatta onun ilk şarkı olduğunu keşfetmem de biraz vakit aldı, zira anne başbakçı aç anne başbakçı aç diyip duruyor, alıyorum elime CD'yi içindeki şarkıların isimlerine filan bakıyorum, bir şeye benzetemiyorum. Neden sonra ilk şarkı olduğunu anladım sanırım şarkı çalmaya başladığında başbakçı diye sevinmiş olsa gerek...

En bombasını ise en sona sakladım. Şöyle ki bizimki geçenlerde ben onun odasında yerde otururken geçti arkama, saçımla oynadı, sarıldı filan sonra mırıl mırıl bişiler söylüyor. Bakıyorum, dinliyorum, anlamıyorum hiç bir şekilde.. Hatta içimden de dedim ki napıyor bu küçük chuky arkamda büyü felan mı yapıyor bana :) Sesler aynen öyle.. Neyse anlamadım ben fazla da üstelemedim, dün tekrar yaptı aynı şeyi bu sefer daha anlaşılıyordu ne dediği, "Allah Mini", "Allah Mini" diyormuş :D Sordum hatta teyit etti kendisi, kimden öğrendim annecim bunu kim söylüyor böyle dedim anneanne dedi sanırım benim anneannemden bahsediyor. Zaten o mırıldanma hali ve tonlama da öyle, hani yaşlılar oturdukları yerde mırıl mırıl dua ederler ya aynen öyle işte.. Bizim papağan onu öğrenmiş, Allah mini, yavrucuğum kendince dua ediyor herhalde :D

Şimdi diyeceksiniz ne alaka diş buğdayı.. Şöyle ki sevgili Harika'nın Yağmur'cuğunun dişleri çıkmış, diş buğdayı (ya da diş bulguru, iki şekilde de kullanılıyor) yapacaklarmış.. Bakmışlar benim blogda pek birşey yok konuyla ilgili.. Bana sorunca ben de onun için eskileri hatırlayıp birkaç fotoğraf derledim. Sonra da dedim bari bunları da yazayım :) Zaten son zamanlarda pek bir şey yazabildiğim yok hatta bu satırları da tez yazmak için bilgisayar başına oturduğum sırada yazabiliyorum. 

Aslında diş buğdayı ile ilgili iki yazı yazmışım daha önce; biri hazırlıkları (bakınız diş buğdayı hazırlıkları) ve biri de diş buğdayı yaptık şeklinde özet bir yazı (bakınız Hüma'nın Diş Buğdayı). Şimdi hazırlıklar için neler yaptık onları derleyim kısaca...

Diş buğdayında dışarıdan birşey almamıştım her şeyi kendimiz yapmıştık. Menüde annemin spesiyallerinden cevizli ezme, kıymalı börek ve peynirli poğaça elbette vardı onların yanı sıra zeytin yağlı taze fasülye, zeytinyağlı biber dolması ve peynir topları. Bir de tabii internet araştırmalarım sırasında bulduğum renkli toplar. Ayrıca binbir zahmet ve özenle süslediğimiz diş kurabiyeler ve şeker hamurlu cupcakeler...  

Bir de tabii günün anlam ve önemine binaen bulgur ya da buğday... Yalnız bu bulgur/buğday değişik bir cinsten oluyormuş yani değişikliği de haşlandığında fazla dağılmaması gerekiyor, bizimki annemin keşkeklik bulgur dediği bir türdü ve haşlandığında kendinden geçmişlerdi. Bu konuda bir bilene yani annelere danışmakta fayda var. Bulgurları haşladıktan sonra bir işlem yapılmıyor ama yerken tatlandırmak için çeşitli malzemeler hazırlamıştık; hindistan cevizi, kakao, küçük şeker parçaları (marketlerde filan satılan her tür pasta süsleme malzemeleri iş görür) ince çekilmiş badem, fındık, ceviz, fıstık, pudra şekeri diye uzar gider liste, artık bu kısım yaratıcılığa kalmış. Bulgur yeneceği zaman herkes tabağında istediği malzemeleri karıştırarak bulguru tatlandırıp öyle yiyor, epey de güzel oluyor, kesinlikle tavsiye ederim. Ayrıca çeşit çeşit şekerler sofrayı da renklendiriyor. Bir de pasta olayı oluyor, ben de çok düşünmüştüm ama sonra zaten çok fazla tatlı var diye vazgeçmiştim.

 Evi süsleme işine de girmemiştim o zaman ama şimdi bakınca fotoğraflar için olsa güzel olurmuş diyorum. Çünkü fotoğraflarda pek bir boş çıkmış ev zaten bizim tavan yüksek, salon büyük ve beyaz epey solgun görünüyor, hatta bu nedenle doğum gününde süs olayını abartmaya karar vermiştim fotoğraflar güzel çıksın diye.. Bu arada diş bulguru için süs olarak da diş konsepti dışında yaratıcı bir şey bulamamıştım zaten. Büyük diş posterleri vardı, bir de diş şeklinde kağıtlara "Hüma'nın Dişi Çıktı" filan yazıyorlar... Biz şeker hamurlarına yazmıştık Hüma'nın Dişi Çıktı diye pek okunmuyordu ama güzel görünüyordu yine de :)

Balonla süslemek de aklıma gelmemiş demek ki şimdi olsa kesinlikle süslerdim evi diye düşünüyorum. Neyse... Yeni fikirlerimi Hüma'nın 2. doğum gününe saklıyorum...

Kıyafet olarak da daha çok bebiş olduğundan rahat etsin diye normal bir elbise giydirmiştim ki onda bile sıkılmıştı o yüzen bence diş bulgurunda kıyafet olayını çok abartmamak lazım ne de olsa kaç aylık oluyorlar ki daha?? Bir de sonra doğum günlerinde ne giyecek bu bebişler ilerleyen zamanlarda... O nedenle kıyafet, menü ve hatta süsleme ile ilgili fikirlerin bir kısmını doğum gününe saklamak iyi olabilir diye düşünüyorum..

                                                       Kurabiyelere kitlenmiş bir Hüma bebiş :)

Bir de tabii bir şeyler seçme aşaması var, orada da hesap makinası, steteskop, kitap, defter, kalem, ayna, para, makas, tarak, kaşık, cd, mouse, altın bilezik koymuşuz önüne. Yalnız bizimki biraz kargaşaya denk gelmişti, ilk önce tek tek koyalım önüne dediler, yavaş yavaş koyarken Hüma steteskopa atlamıştı, ben de olmaz daha diğerlerini görmedi diye kabul etmeyip hepsini önüne koyduktan sonra tekrar seçsin demiştim ama şu an ne seçtiğini tam hatırlamıyorum. Sanırım altın bilezikti zaten her kafadan bir ses çıkıyor o sırada bir de aynı anda bir kaç şeye birden uzanıyor bebişler filan.. 

Bu arada eskiden koyulan şeyler daha belliymiş işte kitap seçerse okuyacak, para seçerse zengin olacak, ayna seçerse güzel ya da bakımlı olacak filan gibi ama şimdi okumanın da çeşidi çok olduğundan biz kendimize göre belirlemiştik hesap makinası seçerse mühendis olsun, kalem seçerse yazar olsun, mouse seçerse bilgisyar mühendisi, makas seçerse moda tasarımcısı, babasının hukuk kitabını seçerse avukat, romanı seçerse yazar olsun filan gibi... Artık o kısım da herkesin yaratıcılığına ve istediği mesleklere kalmış. 

Hüma bu aralar sürekli peşimde dolaşıyor, bir an bile ondan ayrı bir şeyler yapmama izin vermiyor. Hem yanımda kalmak için hem de ne yaptığımı görmek için. Çünkü ondan ayrı olduğum zamanlarda ne yaptığımı çok merak ediyor. Kendisini benden bu kadar ayrı tutacak ne olabilir :) Bunu keşfetmek için her hareketimi dikkatle izliyor ve ne yaptığımı anlamaya çalışıyor. Aklı erdiğince, dili döndüğünce soruyor ne yaptğımı. Ve tabii taklit ediyor bir taraftan. Bu durum sırf bana has birşey değil çünkü aynı zamanda etrafında olup biten herşeyi anlamaya ve öğrenmeye çalışıyor. Gerçekten takidire değer bir çaba bu çocukların yaptıkları zira bir tek Hüma değil bunları yaşayan ve yapan. Her çocuk benzer dönemlerden geçiriyor. Güzel olan ise bunu gerçekte severek ve hevesle, birçok anında heyecan ve merakla, sabırla yapması. Bu noktada sanırım bizim için önemli olan da onları gerçekten sevmek ve sabır aynı zamanda yaşlarına has özelliklerden ve zorluklarından doğan inatlarına, huysuzluk ve yaramazlıklarına rağmen ve onlarla birlikte hatta olabildiğince incitmeden ve incelikle yapabilmek. Anne-baba olmak bu, bizim görevimiz bu. 

Çok enteresan anne-baba modelleri gördüm son dönemde etrafımda ve algıda seçilik muhakkak incledim etrafımda olanları, bilhassa dışarıda. Pazar günü Joker'de oyuncaklara bakıyorduk, anneanne, dede, Hüma kadının biri "Telefonla konuşuyorum görmüyor musun? Anlamıyor musun sen?" diye bir bağırdı, hepimiz yerimizden sıçradık. Zavallı çocuk ne kadar alıştıysa artık pıstı, derdini anlatmaya çalışıyor hala, babasını soruyor. Hay allahım kadın çocuğuna o kadar bağırmanı gerektirecek kadar önemli kiminle konuşuyor olabilirsin? Allah hepimizi böyle garip, böyle zalimce davranışlar yapmaktan korusun.

Neyse konuyu çok dağıttım, Hüma sürekli etrafımda, arkamda gezdiği için ona "kuyruk" dedim, zaten geçenlerde Tolga'yla da konuşmuştuk :) Hüma da anladı ne demek istediğimi sanırım, zaten de biraz söyledim arkamda geziyor Hüma kuyruğum benim diye. Neyse hoşuna gitti :) Gülerek etrafımda gezmeye başladı küçüğüm benim. :D

Bu arada belki bilenler vardır, ben bilmiyordum babycenter.com sitesi baya güzelmiş. Bakıyorum, okuduklarımla ilgili yazacağım bir şeyler fırsat bulduğumda. Tez yazdığım için vakitsizim..

Her zamanki gibi çook uzun süredir yazmak istediğim ama nereden başlasam nasıl anlatsam bilemediğim bir konu var... Gıda konusu... Beslenme konusu... Çok çok önemli olan bu konu ne yazık ki hazır gıdaların artması, doğal olan neredeyse hiçbir şeyin kalmamış olması gibi nedenlerle benim için ve de bu konuya dikkat edenler için sinir bozucu olma noktasında... Aslında bu konu uzun süredir gündemimizde bizim ama Hüma katı gıdalara geçene kadar hiç bu kadar derinlemesine irdeleyip yaptıklarımıza ve yapmadıklarımıza böyle bakmamıştık. Ben bu yiyecek içecek işlerinden de mutfaktan da pek anlamam. Tolga da hep söyler şu zararlı bu bilmem ne diye, açıkçası ben de pek ciddiye almıyormuşum şimdi düşündükçe bunu fark ediyorum. Yine de azimle söylediği, uyardığı zaman zaman bu konularda baskı yaptığı için teşekkürü bir borç ve onun bu baskıları sayesinde ne kadar az zarar ettiysem kar bilirim....Hamilelik ve Hüma'nın yemeye başlamasıyla ise (gerçi hemen olmadı yavaş yavaş oldu ama) yeni bir sayfa açıldı bizim açımızdan beslenme konusunda...

Dediğim gibi konu uzun konu çetrefilli... Nereden başlasam bilemiyorum... Biz nereden başladık burada da oradan başlayım en iyisi... 

Fast Food olayı, yıllardır ama yıllardır (belki 4 sene olmuştur) fast food yemeyiz bilenler bilir hatta zaman zaman insanların sinir olmuşluğu da vardır, uymuyoruz diye. Neden yemiyoruz? Ee çünkü sağlığa zararlı hem de o kadar zararlı ki yemek diye yenilen o kadar şeyin içinde iyi olan hiçbir şey yok. Etinden yağından, ekmeğinden kolasına... Zararlı... Fast food sevenlere diyecek çok lafım var ama demeyeceğim ama en azından zararlı olduğunu kabul etmek lazım. En azından içinde et var, besleyici demeyin yok öyle bir şey...Yok hepsi bilinen markaların ürünleriymiş yok efendim Türkiye'de üretiliyormuş, bunlar boş, bunlar yalanı olayın vehametini değiştirmiyor. Bir kere entegre et tesislerinde işlenen etlerin durumu ile ilgili haberler çıktı bir aralar, etlere dışkı karıştığı, mikrobiyolojik raporlarının uygun olmadığı yönünde... Kızartma yağlarından koladan hiç bahsetmeyeceğim.. Sonuç olarak fast food sağlığa zararlıdır, yüksek oranda şeker içerir, Amerika'da sırf bu yüzden diyabet olan bir sürü insan dahası bir sürü çocuk var.   Dediğim gibi bu konu çok uzun, çok tartışmalı. Ben o detaylara girmek istemiyorum burada ama isteyen varsa araştırsın. 

Lakin naçizane tavsiyem sakın o mini mini çocukları bu fast food denen illete bulaştırmayın...Bir yiyen hep yiyor çünkü... 

Tavuk... Tolga uzun süre yemeyelim, yemeyelim dedi durdu. Evde zaten binde bir pişerdi artık pişmiyor. Zira piyasada tavuk diye satılan şeylerin gerçekten tavuk olduğundan şüpheliyim. Yok şüpheli değilim tavuk olmadığına eminim hatta. Artık bunu bilmeyen kaldı mı bilmiyorum, entegre tesislerde yetiştirilip beslenen tavuklar nasıl oluyorsa 80-90 günde kesime uygun boyutlara ulaşıyormuş. Ben bu işlerin uzmanı değilim yazılar var, söylenenler var. Nasıl oluyor bu işler?? GDO'lu yemlerden, hormondan vs geçilmiyor anlayacağınız... Benim bildiğim, eskiden yediğimiz yani piyasada satılan "sözde tavuk" hemen pişer, fırına atarsın pişer, yağda iki çevirirsin pişer, eti de beyazdır değil mi adı üstünde beyaz et. Halbuki eskileri hatırlayanlar, bilenler söylüyor, tavuk öyle kolay kolay pişen bir şey değilmiş ki hele ki fırında filan pişsin, düdüklü tencerede baya baya haşlamak gerekiyormuş pişsin diye... Rengi de öyle beyaz değil kahverengi olurmuş. Ayrıca da gerçek tavuk öyle 80-90 günde değil çok daha uzun sürede kesilecek boyutlara ulaşıyormuş dolayısıyla da epey pahalı bir şeymiş aşağı yukarı 30 tl filan kilosu en az. Piyasada satılan sözde tavuklar ise herhalde 5 tl filan civarında. Hesap ortada, gerçekler ortada. Haa bu arada bu sözde tavukçuklar tesislerde hiç kıpırdamadan sadece yem yiyerek yaşıyorlar. Kemikleri filan gelişmiyormuş haberiniz olsun. Biz artık tavuğu eve sokmuyoruz. Annem de uzun süre direndi aman çok pratik oluyor filan diye ama sonunda o da pes etti, hele ki Hüma'ya kesinlikle yedirmiyor. Hüma şimdiye kadar bir kere tavuk yedi, onu da Sibel abla vermişti, Tivmaş tesislerinden (galiba) sıraya girilerek alınmış "gerçek" tavuktu. Öyle olduğundan düdüklüde piştikten sonraki kokusundan (ağır kokuyor) ve de renginden anladım (kahverengiydi baya). Yemeyin yedirmeyin diyorum... Bu arada piyasada bir sürü "organik tavuk", "serbest gezen tavuk" ya da "köy tavuğu" gibi ibarelerle tavuklar satılıyor. Diyorlar ki bir farklı yok diğerlerinden, bilmiyorum almadım, almıyorum....Yemiyorum, yedirmiyorum...

Ehh tavuktan sonra da doğal olarak yumurta geliyor. Yalnız ben bu yumurta olayına nedense biraz geç uyandım. Maalesef Hüma'cık bir süre yedi markette satılan yumurtalardan. Tavuk yemeyip de yumurtasını yemeye devam etmek nasıl bir zihniyettir şimdi kendime soruyorum. Sonra nasıl oldu da aydınlandım ve bir anda market yumurtasını yani yukarıda bahsettiğim tavukların yumurtasını da çıkardım hayatımızdan bilmiyorum. Yumurta konusunda fazla söze gerek yok tavuk ile ilgili söylediklerimiz + yumurtası daha sarı olsun diye tavuklara yedirilen boyalı ya da artık bilmem neli yemler... Haa bir de işte bu marketlerde satılan XL veya çift sarılı yumurtalar... Biz artık marketten yumurta almıyoruz. Nereden alıyorsunuz diye soracak olursanız işte işin o kısmı biraz zor ne yazık ki şehirde zor oluyor. Herkese yumurta soruyoruz, sütçüye, temizliğe gelen kadına, babam bile arkadaşlarına filan haber etti, köyüne giden Hüma'ya yumurta getiriyor. Bizim mahallede süt dağıtan amca getiriyor genelde (oldukça diyelim çünkü bazen olmuyormuş yumurta, Kızılcahamam'a filan gittiğimizde oralardan alıyorduk yazın, bir de en son pazarda bir teyze bulduk onda oluyor. Bir de tabii İpek Hanım'ın çiftliği var, oradan sipariş veriyorum ayda bir filan. Yumurta bir kez istedim şimdiye kadar biraz zor oluyordu havalar sıcaktı vs ama şimdi kış geldiğine göre daha kolay olur.(İpek Hanım'ın çiftliğini bilmeyenler hemen araştırın derim, kaçmaz, Pınar Hanım'ın her hafta gelen mailleri de bizleri bu gıda konusunda uyarıyor, bilinçlendiriyor.) Eğer gerçek yumurta bulamazsam Hüma'ya yedirmiyorum yumurta. Onları yiyeceğine yemesin daha iyi diyorum, biz de yemiyoruz zaten. 

Nereden anlıyoruz gerçek yumurta (veya nam-ı diğer köy yumurtası) ile şüpheli yumurtayı.. Bir kere genelde üzerinde son kullanma tarihi vs olmuyor, boyutları daha küçük oluyor, her biri farklı şekilde ve büyüklükte oluyor ve de sarısı açık sarı oluyor. Öyle market yumurtaları gibi turuncumsu değil. 

İşte şimdilik bu kadar olsun... Dediğim gibi gıda konusu maalesef çok zor ve problemli... Her yerde türemiş olan organik mevzusu var bir de, hangisine inanalım hangisinden kaçalım... Ancak şöyle bir durum var, biz artık marketten yiyecek alamaz olduk. 

Rica edeceğim en azından aşikar olanlara dikkat edin, bari çocuklara yedirmeyin... 

Bu arada bu konuları araştırıp daha detaylı bir yazı haline getirmek istiyorum ancak şimdilik vaktim yok, dolayısıyla yazdıklarım kulaktan dolma, referansı vs olmayan, sağda solda okuduklarım, duyduklarım vs. Bir de dediğim gibi Pınar hanım'ın maillerinden öğrendiklerim var. Daha bilimsel bir araştırma için ise daha çok vakit lazım ama maalesef ben de yok şimdilik... Ama siz araştırın, bana inanmayın... Hatta bulduklarınızı, öğrendiklerinizi bana da söyleyin.

Bu arada en azından Food, Inc (Robert Kenner) belgeselini izleyin izlemediyseniz, en azından Amerika'daki sistemi güzel anlatan bir belgesel ve durum Türkiye'de de birçok konuda çok da farklı değil ve giderek daha kötü olmakta...

Ayrıca bakınız;

http://www.fikirsahibidamaklar.org/

http://www.slowfoodanadolu.com/

http://www.slowfood.com/

http://www.ipekhanim.com/ipek_hanim_ciftligi/ciftlige_giris.html

Bu arada en azından çocuklara fast food, piyasada satılan tavuklardan, yumurtalardan, hazır gıdalardan, çocuklara özel satılan yoğurtlardan filan yedirmeyin... Bu liste uzar gider. Yiyeceklerle ilgili dikkat ettiğim/etmeye çalıştığım başka şeyleri de yazacağım mesela süt, yoğurt olayı, sebze-meyve, baklagiller vs. 

Dediğim gibi yiyecek olayı problemli maalesef...Bu arada benim bu yazdıklarımı ve yazmadıklarımı söylediğim bir sürü insan benimle dalga geçiyor, haa evet evet organik diyenler oluyor, nereye kadar kaçacaksın ya da Hüma'yı nereye kadar koruyacaksın, büyüyünce, okula gidince vs vs şöyle olur böyle olur diyenler oluyor... Lakin umursamıyorum zira kaçabildiğim yere kadar kaçar, koruyabildiğim yere kadar korurum... Gerekirse etrafımdaki herkesle kavga ederim, çocuğuma fast food yedirenin, abuk sabuk yiyecekler alanın alnını karışlarım arkadaş... Anneyim, pes etmem... Yemem ve de yedirmem bu da böyle biline....Bu arada hazır konu açılmışken buradan da söyleyim sevgili arkadaşlarım lütfen Hüma'ya şeker, çikolata vs almayın, yedirmeyin ben görmeden...  

Oyuncak... Oyuncak... yazımda oyuncak seçiminde nelere dikkat etmek lazım konusu ile ilgili bir şeyler yazmıştım. Güvenlik meselesi ve benim nelere dikkat ettiğim gibi... Ayrıca evdeki oyuncaklarla başa çıkma yolları...
Aslında bu oyuncak dosyasının çıkış noktası benim Hüma'ya oyuncak alırken zorlanmam ve de istediğim gibi oyuncak bulamamamdı. Ancak genel konulara değinmeden de edemedim. Dolayısıyla oyuncak konusu benim açımdan bir oyuncak dosyası oldu. Bu yazıda genel şikayetlerimi yazacağım ve bir ara da bizim aldığımız, beğendiğimiz, tavsiye ettiğimiz oyuncakları ve oyuncak markalarını yazacağım. Planım 3 yazı ile bu oyuncak dosyasını tamamlamak.. Daha önceki yazımı okumayanlar buradan buyursun (Oyuncak... Oyuncak... )

Oyuncak seçmekte, almakta zorlandığımdan bahsedip duruyorum geçen yazımdan beri, peki neden bu kadar zorlanıyorum derseniz bunun çeşitli sebepleri var.  Bir kere birkaç marka (Fisher Price, Playskool, Chicco) piyasayı domine etmiş vaziyette nereye gitseniz aynı oyuncakları görüyorsunuz. Bir de en büyüklerinde bile (Joker gibi) aslında oyuncak çeşidi göründüğü kadar fazla değil bence hep birbirine benzer oyuncaklar var ya da aynılarından stok yapmışlar o yüzden fazla görünüyor. Üstelik de bu oyuncak sorunsalı çocuk büyüdükçe büyüyor gibi geliyor bana çünkü sırf oyuncak almış olmak için ya da oyalanması için almak istemiyorum, bir amacı olsun, gelişimine bir katkısı olsun istiyorum (ki olması gereken de bu). Ama çocuk büyüdükçe piyasadaki oyuncakların beklentimi karşılama oranı da düşüyor gibi. İşte bu konudaki şikayetlerimi aşağıdaki gibi derledim;

Peki şikayetlerime çözüm bulabiliyor muyum? Büyük ölçüde hayır maalesef. Ama bir şekilde de oyuncak almaya devam ediyorum mecburen. Bir dönem (Hüma'nın yürüme çalışmalarına hız verdiği 10 ay-14 ay arası) oyuncak konusu o kadar problem olmuyordu zira hem az oyuncak alıyorduk hem de sanıyorum yaşına uygun daha çok oyuncak bulabiliyorduk. Ama özellikle havaların soğuması ve evde geçirilen vaktin artması ile birlikte Hüma'nın yavaş yavaş bebeklikten oyun çocukluğuna doğru geçmekte olduğu gerçeğiyle birlikte oyuncak alma ihtiyacı arttı. Dediğim gibi biraz sorun olmaya başladı benim açımdan. 

Peki neler yapıyorum...  

1. Online oyuncakçılara ve hepsiburada.com gibi oyuncak satan sitelere bakıyorum. Yorumları okuyorum. Eğer internet alma konusunda kararsız kalmışsam ve piyasada bulabileceğim bir oyuncaksa gidip mağazada bakıyorum. 
2. Gördüğüm her oyuncakçıya bakıyorum aşağı yukarı -ki zaten özellikle alışveriş merkezine gidildiğinde Hüma için de iyi bir opsiyon oluyor- böylece yeni gelen indirim giren oyuncak varsa yakalıyorum. 
3. Oyuncak kataloglarını ve markaların web sitelerini inceliyorum. 
4. Başka annelerle fikir alışverişi yapıyorum olabildiğince (ve de bu yazının bir amacı da bu zaten)

Aslında yapacak çok da fazla bir şey yok görüldüğü gibi aklına başka fikir gelen varsa söylesin. Aaa bu arada birileri Avrupa'ya gitse de Hüma'ya oyuncak sipariş etsem diye de bekliyorum zira Avrupa'da oyuncak olayı kesinlikle çok daha başarılı ve ne yazık ki Türkiye'ye daha çok Amerikan markaları geliyor sanırım Avrupa'da daha pahalı olduğu için. Bir de tabii İstanbul'da opsiyon çok daha fazladır eminim bir ara gitsek de baksak :)

Blogcu Anne'nin "Çocuk-erkil aile"ymiş" yazısına hitaben....

Yazıyı ilk okuduğumda ben de ayy evet tabii çok mantıklı çocuk-erkil aile mi olur diye düşündüm. Hatta hemen aklıma zaman zaman etrafımda da gördüğüm tüm hayatlarını çocuklarına göre şekillendiren süper steril modeller geldi. Elbette öyle olmak hayatı çocuğa göre şekillendirmek güzel bir şey değildi. 

Lakin sonra düşündükçe düşündükçe dedim ki ben de iş dışında kalan hemen hemen tüm vaktimi Hüma Kuşu'nu mutlu etmeye ayırmıyor muyum? Ayırıyorum!! Peki bu işte bir gariplik var mı? Bence yok!! Zira burada sevgili uzmanların atıp tutmalarına inanmadan önce işin özüne bakmak lazım. Ben sabah yedi buçukta evden çıkıyorum akşam yedide eve geliyorum. Hüma benim doğum izninde olduğum dönemde sekiz buçuk gibi uyurken artık doğal olarak (benimle vakit geçirmek istediği için) on-on buçuk gibi uyuyor. Buna rağmen tüm günden bize kalan vakit yalnızca 3 saat hadi bilemediniz 3,5 saat. Ve bu süreye yemek-banyo-uyuma çalışmaları da dahil. Hafta sonu da hadi diyelim 10'ar saatimiz var, etti mi size 35 saat aşağı yukarı. Peki çalışmayan, çocuğuyla evde kalan bir anne çocuğuna ne kadar vakit ayırabilir, uyku saatleriniz çıkarırsak 70 saat aşağı yukarı. Benimkinin tam iki katı. 

Tabii ki evde olan bir anne tüm vaktini çocuğa ayıramadığı gibi ben de bu 35 saatimin tamamını Hüma'ya ayıramıyorum. Yemek hazırlıkları (ki genelde annem ya da tolga yapıyor işin çoğunu), hafta sonu iş güç, alışveriş, ufak tefek ev işleri... Eee bize ne kaldı kim bilir? Şimdi bu hesapta ben beraber olduğumuz her anı birebir onunla ilgilenerek geçirmeye çalışmayım da ne yapayım sorarım uzmanlara??? Çocuk zaten bütün gün beni bekliyor neredeyse... Evet anneannesiyle çok eğleniyor, iyi vakit geçiriyor, asla evde hapis saçma sapan vakit geçiren bir çocuk değil tam tersi anneannesiyle beraber oldukça aktifler park, bahçe, spor, gezme, alışveriş, evde bilimum kudurmaca, oynamaca, öğrenmece... Ama sonuçta anne yok. Bir gün sabah saatlerinde daha babasıyla beraberken duruyormuş mahsun mahsun babası sormuş babacım napıyorsun diye "anneyi bekliyorum" demiş... Hadi buyur buradan yak... Çocuğun tüm gün güzel vakit geçiriyor olması annesinin yanında olmayışını telafi ediyor mu, hayır. Peki aynı şey benim için de geçerli değil mi? Tüm gün iş koşturmacası içinde bazen nasıl akşam oluyor onu bile anlamıyorum ama bu yavrumun kokusunu, güzel yüzünü, gülümsemesini ve hatta kollarımdaki ağırlığını özlediğim gerçeğini değiştiriyor mu? HAYIR!!! 

Sonuç olarak ben mümkün olan her ama her vakitte onunla olmak istiyorum tıpkı onun da benimle olmak istediği gibi... Haa bu arada herşeyden geri mi kalıyorum, ona da hayır. Herşeyi olabildiğince beraber yapıyoruz örneğin kahvaltı hazırlamak, alışveriş yapmak (ev için, hüma için ya da kendim için fark etmez biz beraber yapıyoruz arkadaş var mı itirazı olan uzman) gezmeye de beraber gidiyoruz, dondurma yemeye de tatlı yemeye de, kahve içmeye de.. Arkadaşlarımla buluşurken de hüma yanımda, onlarla sohbet ederken bazen biraz sıkılıyor bazen uyuyor, bazen etrafta geziniyor, bazen de kucağıma tırmanıp suratımı kendine çeviriyor ama neticede beraber miyiz, beraberiz. NOKTA. 

Babası da bu konuda benimle aynı fikirde. Şimdiye kadar Hüma'yı bırakıp çok az dışarı çıktık, belki bir-iki... Haa hüma doğmadan önce de dışarı çıkan bir çift değildik o ayrı, sinemaya da gitmeyi pek sevmeyiz evde izlemeyi tercih ederiz. Dolayısıyla biz tercihlerimizi hümaya, hümayı da tercihlerimize uydurduk. Hüma bizim yaşantımıza uyum sağladı. Mesela ben alışveriş merkezi seven bir insanım Hüma da seviyor, ben kendime birşeyler bakarken o da benimle birlikte takılıyor, oradaki takıları, kemerleri kurcalıyor, tezgahları dağıtıyor, kazakları çekiştiriyor (tezgahtarlar bizden nefret ediyor olabilirlerdi ama neyse ki şam şeytanı şirinemin güzel yüzüne bakıp da nefret edebilen pek nadir, olsa da umrumda değil, gerekirse kavga bile ederim bu da böyle biline)... Gayet keyifli oluyor genelde, bazen de bakmak istemiyor o zaman da çıkıp oyuncakçıya gidiyoruz. Ama sonuç olarak tüm planı aşağı yukarı Hüma'ya göre yapıyorum sayılır, yemeğini yanımda taşıyorum, bazen oyuncaklarını, ona uygun yerlerde oturuyorum hep. Dediğim gibi tolgayla da o uyuduktan sonra evde vakit geçiriyoruz, arkadaşlarımızı eve çağırıyoruz vs vs.... Dediğim gibi biz yaşantımızı ona onu da yaşantımıza uydurduk. Ben böyle olduğuna ve böyle olması gerektiğine inanıyorum. 

Ve çocuk-erkil bir düzense bu evet biz de çocuk-erkiliz... Mutlu muyuz? Mutluyuz...Gururlu muyuz, evet gayet gururluyuz... Mutsuzluklarımız varsa da çocuklu yaşam tarzımızla değil başka şeylerle ilgili mesela o kadar uzun sürmese mesaim, daha çok vakit geçirebilsem keşke Hüma'yla.  Aslında yaşantımızı belirleyen işle ilgili şeyler hep, tolga için de aynı şekilde, para kazanma kaygısı ve iş hayatı... Hangi erkil o zaman sorarım? Ve aslında cevağ iş-erkil (para-erkil) ona bakılırsa... Ne yazık ki. 

O nedenle mesela seçme şansım olsa ve bir an düşünmeden evde olmayı seçsem. Yemişim kariyerini, yemişim sinemasını...(Mesela uzmanlar bunu da tasvip etmiyor genelde, anneler işe devam etmeli, sosyalleşme, kariyer, kadının iş hayatındaki yeri bıdıbıdbıdıbı)

Soruyorum uzmanlara hayatta çocuğundan daha önemli ne işi olur ki insanın?

Bir süredir aklımda olan, bir türlü başlayıp yazamadığım dahası nasıl yazmam gerektiğine de bir türlü karar veremediğim konulardan birisi oyuncak konusu. Malum piyasada oyuncak çok, hangi birine bakıp yorum yapacağını şaşırıyor insan. Ancak öte taraftan bana kalırsa aslında piyasada doğru düzgün oyuncak yok. Ben çok zorlanıyorum Hüma'ya oyuncak alırken. Hem seçmesi zor hem de istediğim gibi oyuncak bulamıyorum genelde. 
Sonuçta oyuncak konusu ciddi bir konu çünkü hem bir sürü para harcanıyor bu uğurda hem de neticede çocuk gelişiminin önemli bir parçası. Bu ciddiyetle değerlendirmek lazım. Ama nasıl? Nasıl seçmek lazım alınacak oyuncakları, oyuncak alırken nelere dikkat etmeli? Bunlar önemli sorular tabii.

Şöyle bir bakarsanız internetten oyuncak seçiminde nelere dikkat edilmeli diye bir sürü yazı çıkıyor. Her ne kadar bazıları o kadar önemseme, oyuncaktır en nihayetinde iki oynayıp atacak gözüyle baksa da bana kalırsa da oyuncak seçimi konusunda hassas davranılmalı. 

Çocuğun ilgi alanı yanı sıra gelişimine olacak katkısı, oyuncağın ne kadar süre çocuğun ilgisini çekebileceği, kalitesi (özellikle boya açısından) ve içerdiği parçalar ve parçaların sağlamlığı gibi bir sürü parametre var. Bunların yanı sıra rengi, sesi, varsa kokusu, dokusu, malzemesi... Sonuç olarak her şey ama her şey önemli bence. Özellikle de çocuğun oyuncak ile yeri geldiğinde yalnız kalacağı (odasında oynarken mesela) düşünüldüğünde daha da titizlikle seçilmeli oyuncak. O nedenle güvenlik açısından dikkat edilmesi gerekenleri de derleyim;

1. Oyuncaklar sanıyorum 3 yaşına kadar ip vb içermemeli (boğulma riskine karşı)
2. Oyuncakların parçaları kopmayacak şekilde sabitlenmiş yani sağlam olmalı.
3. Söylemeye gerek yok ama yazmadan olmaz sivri uçları ve keskin kenar ya da parçaları olmamalı
4. Boyaları çıkmamalı, kullanılan boya ve malzeme kaliteli olmalı. 
5. Yutabileceği küçük parçalar içermemeli. 

Oyuncakların Düzenlenmesi

Oyuncakların ve miktarının kontrol altında tutulmasında elzem bir husustur bu ilk Selda ablamdan duymuştum, başı boş bırakmaya gelmez oyuncakları demişti. Hakikaten de belli aralıklarla oyuncakları elden geçirmek kötü olanları atmak, sınıflandırmak (toplar bir yere, bebekler bir yere, kitaplar bir yere gibi) ve de aynı oyuna/oyuncağa ait parçaları bir araya koymak gerekiyor. Yoksa aradığını bulamıyorsun/bulamıyorlar. Büyüdükçe Selda ablamın tabiriyle "anneee bebeğimin şapkası nerde ya da bilmem ne oyuncağımın bilmem nesi nerde??? diye sormalar başlıyormuş. Bir de  oyuncakların daha küçük ve çok sayıda parça içerdiğini düşünürsek iş zorlaşıyor anlayacağınız.

Bir de efenim belli aralıklarla düzenlediğimiz bu oyuncakları belli aralıklarla da değiştirmek gerekiyor. Kaldırıp göremeyeceği bir yere koymak ve sonra tekrar çıkardığında en azından bir süre sevinçle daha önce sıkılmış olduğu oyuncakla oynamasını sağlıyor. Böylece belli sayıda oyuncağı değiştirerek ve aralarda yaşına/dönemine uygun oyuncak alarak oyuncak sorunsalını en az oyuncak ile çözmek lazım.