"Baby Shower", Türkçesi "Bebek Partisi"; bebek doğmadan önce annenin arkadaşları ya da ailesi tarafından düzenlenen ve amacı hem annenin hazırlıklarına destek olmak hem de anne ile ilgilenerek bebek doğmadan önce anneyi şımartmak ve eğlendirmek olan bir aktivite. Buradaki shower duş anlamında değil, "show" kelimesinden türemiş olan gösterme anlamında ve annenin göbeğini göstermesini ifade eden bir kelime.
Aslında bu Türklerin bir geleneği değil yurtdışında sanıyorum özellikle Amerika'da uygulanan bir şey ama son yıllarda yoğun olarak burada da yapılıyor. Ben bu olayı birkaç yabancı dizide görmüştüm ve eğlenceli olduğu için yapmak istemiştim. Ama sonra Türkiyede pek yaygın olmadığı için vazgeçmiştim. Kuzenim sana parti yapalım diyince de tamam dedim hemen.

Netten biraz araştırdım neler yapılıyormuş bu baby shower'de diye. Orjinalinde anne adayı kendi ihtiyaçlarını içeren bir liste hazırlayıp bir mağaza ile anlaşıyormuş, gelecek olanlar da o mağazaya giderek anne adayının seçmiş olduklarından istediklerini alıyorlarmış falan. Ama hem burada bu tip liste olayları pek yaygın olmadığından hem de benim böyle bir parti istememdeki amaç eksiklerimi tamamlayım olmadığından liste olayına girmek istemedim.
Benim için önemli olan sevdiğim insanlarla birlikte olacağım, şamata yapıp eğleneceğimiz bir aktivite olmasıydı. Zaten parti hazırlıkları bile oldukça keyifli geçti benim açımdan. Bir de sürekli bebeğin ihtiyaçlarını tamamlamaya odaklanmış olduğum için o ruh halinden çıkmak da iyi oldu aslında. Gerçi o güne kadar bebeğin odasını hazırlayım diye biraz stres olmadım desem yalan olur. Ama bir açıdan da iyi oldu çünkü hazırlıklar sırasında bazı şeyleri daha da ertelesem doğuma yetişmeyecekmiş diye düşünmeye başlamıştım. Odası hazır olduktan sonra o gün ne yesek ne içsek ve ben ne giysem kısmına odaklandım daha çok.

Bebek şekeri oldukça vakit aldı aslında çünkü ne yazık ki piyasada istediğim gibi içime sinen bir şey bulamadım. Ankara'nın bu açıdan oldukça kısır olduğunu söylemem lazım. İnternetten de sipariş vermek istemedim çünkü fotoğraflardan boyutları ve gerçek renkleri kestirmek çok zor. En sonunda internette görmüş olduğum bir bebek şekerinden aldığım ilhamla bebek şekerlerini annemle biz tasarladık. Tabi ilk etapta deneme yanılma süresi oldu ama sonuçta ortaya hem içime sinen hem de farklı bir şeyler çıktı. Minik kavanozlar içerisinde pembe ve beyaz drajeler. Kavanozların kapaklarını da pembe-beyaz pötü kareleri, pembe beyaz puanlı ve çizgli kumaş ve pembe tül ile süsledik. Üstlerine de işte gördüğünüz bebek biblolarını yapıştırdık. Zor oldu ama değdi diye düşünüyorum.

Bir de baby shower davetiyelerini görmüştüm internette, sonra baktım şablonlar var ben de kendime bir tane yapayım dedim. İlk etapta ingilizce bir şeyler hazırlamıştım ama tolga daha yaratıcı ol diye başımın etini yiyince ben de kendim bir şeyler yazdım davetiyenin üstüne ve ortaya işte yazının başındaki ve buradaki iki davetiye çıktı.

Hüma kuşu bazı zamanlarda yere 40 arşın kadar yaklaşarak gölgesinin isanların üzerine düşürürmüş. Hüma kuşunun gölgesi üzerine düşen kişinin talihi açılır, servet ve refaha erer, mutlu olurmuş. Bu nedenle hüma kuşuna talih kuşu da deniyormuş.

Ayrıca yine aynı yöntemle ölen padişahın yerine yeni padişahın belirlendiği de rivayetler arasında. Bu sebeple hüma kuşu devlet kuşu olarak da anılıyor. Padişah ya da devlet ile ilgili şeylerin "hümayun" olarak ifade edilmesinin kökeninde de bu efsane yer alıyor diye söyleniyor.

Bu arada bu resme da internette rastladım. Hüma kelime olarak bana yeşil rengi çağrıştırıyor. Ama bu resimde hüma kuşunun mavi olarak çizilmesi hoşuma gitti. Aslında düşününce yüksekten uçan bir kuşun mavi olması da makul geliyor sanki..

Kaynakça: Çeşitli ama temel olarak;

http://tr.wikipedia.org/wiki/H%C3%BCma_ku%C5%9Fu

pazar akşamı sendromu...
Yani aslında pazartesi sendromunun yaşanacağının bilinmesinden kaynaklı olarak pazar akşamından ortaya çıkan sendrom.. yarın iş var sıkıntısı, bıkkınlığı...
Önünde bekleyen koca bir hafta, yapman gerekenler bir tarafta yapmak istediklerin diğer tarafta... Oysa ne yapman gerekenleri ne de yapmak istediklerini yapabileceksin, her ikisi de hafta sonuna ertelenip duracak tek tek, gün be gün... Bütün hafta tek yapılan işe gitmek ve gitmek ve gitmek... Sanki hiç işten eve dönmemiş gibi bir ruh hali.. Sanki kendi hayatından koparılıp o maskeli baloya hapsedilmiş gibi. Bütün bir haftayı alıp götüren bir verimsizlik silsilesi... İnsanın kendi yapacaklarına kalan ise akşamları yorgun argın bir kaç saat işten sonra ve ütopik hafta sonu hayali..
Bütün hafta iş yüzünden hafta sonuna ertelenenler hafta sonunun bir panik hali ile başlamasına neden oluyor zaten, sakinleşip rahatlamaya fırsat bulamadan. Sonra an be hafta sonunun acımasızca geçişinden sonra pazar akşamı gelip çatıyor işte, yarın iş var sendromu. Hafta sonu bir ütopya, aslında hiç gelmeyen, hiç kavuşalamayan bir şey... Sonra bir an bitiverdi diye bunalıma giriyor insan halbuki tüm bu yoğunluk ve panik hali içerisinde zaten hiç başlamadı ki...
İnsanlar bu kadar uzun saatler çalışmak zorunda mı gerçekten? İnsanın doğasına aykırı bir durum olarak algılayorum tüm bu diretilen hatta beynimize kazınan, içimize işlenen hayat akışını..
Kendim seçtim sanarak yanılsamalar ve yanlışlar içinde böyle bir hayatın içinde buluverdim sanırım kendimi... 24 saat bana yetmiyor halinin bir başlangıcı galiba bu ama asıl yetmeyen gün değil bence fazla olan çalışma süresi... Evet kesinlikle eminim bu kadar uzun saatler iş odaklı yaşamak hiç ama hiç insanlara göre değil, gezmek eğlenmek bir tarafa insanın tüm üretkenliğini alıp götüren daha doğrusu bir şeyler üretmeye zaman bırakmayan bir süreç. Öyle ki günümüz iş temposunda bir şeyler okumak, yazmak, öğrenmek lüks... Bunlar yemek, içmek, barınmak gibi birincil olmasa da insanlar için (en azından benim ve benim bildiğim kişiler için) birer ihtiyaç halbuki.
Ama sözde daha konforlu ve kolay bir yaşam için hayatlarımızı teknolojiye esir edip sonra da bu teknolojiyi gücün yetebilsin diye bu kadar uzun süre çalışmak... Sanırım asıl sıkıntı insan merkezli değil de para merkezli bir dünyada yaşıyor olmak. Sonunda da işte böyle para kazanmak için vakit harcamak ama sonra zaman kazanmak için para harcama noktasına gelmek.. İşte modern insanın en yaman çelişkilerinden biri...

Sonra gel de iş hayatını sıkıcı, bunaltıcı bulma, gel de çalışma koşullarına isyan etme, pazar akşamları yarın iş var diye bunalıma girme...